Géza schrijft: ‘Als in een middeleeuwse heksenjacht werden Femke en haar zoon verketterd’

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Op 27 januari 2017 werd ik, net als alle Amsterdammers, hard getroffen door het nieuws dat 
er bij Eberhard van der Laan uitgezaaide longkanker was geconstateerd. Alsof je te horen krijgt dat je lievelingsoom niet lang meer te leven heeft. De beelden van Zomergasten van een afgepeigerde burgermeester die voortdurend tegen zijn tranen aan het vechten was, sneden dwars door mijn ziel. We wisten allemaal dat het een hels karwei voor zijn opvolger zou worden om de ketting over te nemen. Even schakelen was het dus wel toen ik hoorde dat Femke Halsema aan het Amsterdamse roer zou komen te staan.

Femke kwam op mij over als een gedreven intelligente politicus, maar niet meteen als een warme vrouw die ‘mijn stad’ op moederlijke wijze in bescherming kon nemen.

Ik werd ooit enthousiast van de gedachte dat zij onze minister-president zou worden, maar zag haar niet meteen voor me als burgemeester. Ik was niet de enige. Al gauw na haar aanstelling stroomden de klagerige whatsapp-berichtjes in mijn voetbalgroep binnen. ‘Femke is truttig’, ‘Ze is te streng’ en ‘Onze stad verliest zijn vrije gezicht’. Ik herkende mezelf in deze tendens en miste meer dan ooit de vertrouwde en geruststellende stem van Eberhard. Als een lopend vuurtje ging het bericht in de voetbalgroep dus ook rond, dat Femke’s zoon gearresteerd zou zijn voor een gewapende inbraak. Alsof je 
de strengste juf van de school betrapt op iets crimineels. Als in een middeleeuwse heksenjacht werden Femke en haar zoon verketterd op de voorpagina van de Telegraaf. En dus schreef de burgemeester een open brief aan alle Amsterdammers.

Er zijn genoeg redenen te verzinnen waarom ze dat niet had moeten doen, maar ik denk dat het de beste beslissing is die ze tot nu toe als burgemeester gemaakt heeft.

Haar brief getuigt van intelligentie en een vermogen 
om middels woorden mensen aan zich te binden. Maar bovenal toont ze zich een sterke moeder, een leeuwin die voor haar welp durft te springen. Zo schrijft ze: ‘Ik verdien het elke dag gecontroleerd te worden en ter verantwoording te worden geroepen. Dat hoort bij mijn ambt. Mijn zoon is een gewone Amsterdamse jongen die inderdaad een fout heeft begaan die hij moet herstellen. Hij verdient geen extra publieke straf, alleen omdat hij mijn zoon is.’ En na het lezen van deze ontroerende laatste zinnen heeft Femke wat mij betreft bewezen de juiste vrouw voor the job te zijn. Ik hoop dat ze ons – kinderen van Amsterdam – altijd zo zal verdedigen.

Géza’s column komt uit VIVA-2019-37. Dit nummer ligt t/m 17 September in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «