Géza schrijft: ‘Nooit meer keerde ik terug naar het waterpark’

geza weisz

Géza Weisz (34) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Ik ben geen held. De eerste keer dat mijn gebrek aan bravoure pijnlijk zichtbaar werd, was in het Tikibad van Duinrell. We gingen met onze klas naar het beroemde waterpark vol avontuurlijke glijbanen. Lange tijd kon ik me er doorheen bluffen, maar bij de Blits viel ik genadeloos door de mand.

Victor – verreweg de stoerste van de klas – sprong zonder blikken of blozen de tunnel in. Yim, Paul, Lucas, Cees en Sammy volgden hem vrij eenvoudig. Xander en ik bleven als enige twee over. ‘Ga jij maar,’ zei Xander. ‘Nee joh, jij mag eerst,’ antwoordde ik gespannen. Hij slikte, haalde diep adem en sprong toen het grote zwarte gat in.

Daar stond ik dan, als allerlaatste, met trillende knietjes. Ik probeerde mezelf moed in te spreken, maar het gegil dat nagalmde uit de eindelooslange tunnel boezemde me steeds meer angst in. Minutenlang bleef ik dralen bij de ingang. Een nieuwe aanwas scholieren stond al klaar. Ik liet ze vriendelijk voorgaan.

Na drie mislukte pogingen mezelf over de drempel te forceren, besloot ik de stalen wenteltrap terug te nemen en huilend verstopte ik me in een kleedhokje.

Vurig hoopte ik dat mijn afwezigheid aan de finish de rest niet was opgevallen, maar eenmaal in de bus terug naar school keek Victor mij treiterend aan. ‘Vond je het een beetje eng, Geez?’ Ik deed alsof mijn neus bloedde en zei dat ik het geweldig vond. ‘Ja,’ glimlachte hij, ‘ook de Blits?’ De rest van de jongens schaterde het uit, waarop onze juf het voor mij op probeerde te nemen, wat het tafereel nog gênanter maakte. Nooit meer keerde ik terug naar het waterpark.

Lees ook
Géza schrijft: ‘Ik ben meteen verslaafd, maar dan stort alles in…’

Vandaag is het geen glijbaan, maar een helikopter die mij doet bibberen. Hoog in de lucht, tussen de wolken, legt de instructeur het me nog één keer uit: ‘Je houdt je handen aan het vest en wanneer ik twee keer op je schouder tik, laat je alles los.’

Zelf zou ik in geen duizend jaar op het idee zijn gekomen een parachutesprong te maken, maar mijn rol in een oorlogsserie dwingt me deze onvoorstelbaar grote angst te trotseren. Grappig genoeg is het nu niet de hoogtevrees of de twijfel dat we deze sprong niet zullen overleven dat me angst inboezemt, maar het feit dat ik maar één kans krijg om mijn tekst in de lucht te scanderen.

De instructeur knikt om aan te geven dat ik mijn voeten buiten de helikopter op het richeltje mag plaatsen en nog voordat ik überhaupt kan nadenken, voel ik dat we springen. We maken een vrije val, waarbij ik vooral probeer te ontdekken waar de aarde zich bevindt.

Dan voel ik de parachute losschieten en plotseling zweven we kalm door de lucht. Ik kan niet stoppen met glimlachen en de meest gelukzalige kreten klinken uit mijn mond. Beneden staat een cameraploeg me op te wachten. Zelfverzekerd land ik op mijn billen en ik denk aan mijn oude klasgenoten: ze zouden me nu eens moeten zien.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Foto Rachel Schraven