Géza schrijft: ‘Bijna tien jaar na die rampzalige sessie, sta ik weer op een yogamatje’

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Elke twee weken ga ik samen met mijn vader naar de Johan Cruijff Arena. Driftig schreeuwen we naar de scheidsrechter bij elk fluitje dat niet in het voordeel van Ajax is, om ons anderhalf uur later in de auto te beklagen over hoe vulgair het volk in zo’n stadion toch wel niet is. Ik ben competitief. Met spelletjes verandert mijn blik in een fractie van een seconde in die van een moordlustige gek. Daarom ben ik rampzalig in yoga.

Mijn eerste ervaring ermee is op de toneelschool, waar Nancy ons drie weken lang komt lesgeven. Nancy en ik zijn geen match. Mijn downward facing dog lijkt meer op een varken met zwakke enkels. Elke houding onderbreek ik zuchtend en kreunend van de pijn in mijn rug. Als we eindelijk even ontspannen op een matje liggen, vraagt Nancy ons om een kleur aan te nemen.  ‘Wat moeten we doen?’, vraag ik angstig.

‘Met spelletjes verandert mijn blik in een fractie van een seconde in die van een moordlustige gek.’

‘Ik wil dat jullie een kleur kiezen en die door jullie lichaam laten stromen.’ Terwijl mijn medestudenten op zoek gaan naar hun inner-kleur, krijg ik het benauwd en heb ik spijt dat ik een paar weken ervoor heb meegelopen aan de mars tegen bezuinigingen op kunst en cultuur. Nancy gaat de hele klas af en als ze mijn kant op wijst, antwoord ik: ‘Zwart. Ik voel me heel zwart vanbinnen.’ Ze kijkt me sceptisch aan en zegt: 
‘Ik heb het gevoel dat jij op alles wat ik vraag ‘nee’ antwoordt, klopt dat?’ ‘Nee,’ zeg ik, ‘dat klopt niet. Ik zeg toch zwart? Of vind je dat geen kleur? Dat vind ik racistisch van je.’ Nancy kijkt me verbouwereerd aan en fluistert bleek van woede: ‘Get out.’ Het einde van al mijn yoga-aspiraties.

Lees ook: Géza schrijft: ‘De stad maakt mij soms woedend en opvliegerig’

Maar vandaag, bijna tien jaar later, sta ik weer op een matje in een yogastudio op Bali. In mijn plakkerige voetbalshirt probeer ik steeds dichter bij mijn tenen te komen. De aantrekkelijke yogi kijkt me bemoedigend aan, terwijl ik niet veel verder dan mijn knieën reik. Paniekerig kijk ik naar de concurrentie. Voor mij zit een dikke man die moeiteloos de meest onmogelijke houdingen aanneemt. Naast mij ligt een man te slapen, ik vraag me af of ik hem moet wekken, waarschuwen dat hij de dure les mist. Voor ik iets kan zeggen, verzoekt de yogi ons om eveneens de ogen te sluiten en een gele bal door ons lichaam te laten zweven.

Een moment van twijfel. Geel is ook nog eens mijn minst favoriete kleur, maar ik zwicht voor de stralende lach van onze docente en voor ik het weet, verschijnt er een geel bolletje in mijn buik. 
Ik zie hem echt. Hoe sterk ik me ook wil verzetten, hij beweegt zich tussen al mijn organen door. Dan realiseer ik me dat ik anderhalf uur lang niet aan werk, geld of het gebrek aan beide heb gedacht. ‘Namasté.’ Ik buig voorover, verder dan ooit tevoren. M’n lichaam voelt licht en vol energie. Benieuwd of ik deze rust straks in het stadion kan vasthouden.

Géza’s column komt uit VIVA-2019-22. Dit nummer ligt t/m 4 juni in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.