Géza schrijft: ‘Blijkbaar durf je makkelijker kwetsbaar te zijn in het donker’

géza schrijft

Géza Weisz (34) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven. 

In mijn jeugd gingen we met regelmaat bij mijn oom in Zuid-Frankrijk op bezoek. Achteraf bleek hij helemaal geen bloedverwant te zijn, maar mijn moeder sprak altijd met trots over onze ‘oom Bob’.

Oom Bob was een gelouterd en zeer invloedrijk filmproducent. Hij stelde ons voor aan de meest geweldige kunstenaars, gerenommeerde artiesten en andere bevlogen figuren.

Op een dag werd ik bij een bevriende psychiater geïntroduceerd. De man was niet alleen vriendelijk, maar zat vol met grootse verhalen. Zo vertelde hij mij op een zomeravond aan de Franse kust in een overpriced visrestaurant dat hij ooit John Lennon in therapie had gehad.

Om tot de kern te komen en alle overbodige ruis binnen een gesprek te elimineren, sprak hij zijn patiënten altijd in het donker. Wanneer The Beatles op tour gingen, vloog hij af en toe mee. Zo kon hij toch wat tijd met Lennon spenderen. Op een zeker moment lagen de psychiater en Lennon op een hotelkamer. In het donker, te knijpen in de ziel toen plotseling de deur openging en er een kamermeisje binnenkwam.

Zij knipte nietsvermoedend het licht aan en zag toen, tot haar grote schrik John Lennon met een andere man op bed liggen. In de veronderstelling dat ze zojuist een wereldschokkende ontdekking had gedaan, deed ze snel het licht uit en trok de deur weer achter zich dicht.

De psychiater en Lennon bleven huilend van het lachen achter in de hotelkamer. Niet zozeer de guitige anekdote maakte indruk op me, maar vooral het idee dat je in het donker wellicht makkelijker kwetsbaar durft te zijn in gesprekken.

Dat bracht me op een idee voor een podcast. Ik heb altijd een grote interesse gehad in de psyche van de mens. Dat is onlosmakelijk verbonden met het feit dat mijn moeder psychotherapeut is. Als ik niet zo ijdel was en voortdurend zelf in het middelpunt had willen staan, had ik ongetwijfeld voor een soortgelijke carrière gekozen als mijn moeder.

Lees ook
Géza schrijft: ‘Het is zeer ijdel om jezelf kunstenaar te noemen’

Vorige week nam ik een pilot op voor mijn podcast. In een hotelkamer ontving ik mijn eerste gast. Nadat ik de zenders had vastgemaakt en de geluidrecorder had geïnstalleerd, vroeg ik hem zijn schoenen
uit te doen en plaats te nemen op het bed.

Ik was bloednerveus, door de ongebruikelijke setting, en ook omdat het mijn allereerste gesprek als interviewer zou worden. Het eerste half uur hoorde ik mezelf vooral spelen dat ik een interviewer was. Al mijn vragen klonken te bedacht en te voorbereid.

Pas tegen het einde begon ik echt te luisteren en gaf ik ons gesprek de kans te laten ontstaan. Mijn moeder had me als tip gegeven de gasten van tevoren duidelijk te maken dat ze op elk moment het gesprek konden beëindigen en de hotelkamer konden verlaten, zodat ze zich veilig zouden voelen. Dat bleek geen enkel probleem, maar ik hoop dat het me in de toekomst lukt ook mezelf op m’n gemak te stellen.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief