Géza schrijft: ‘De idyllische stilte van het bos wordt verbroken door mijn stevige vloekbui’

géza schrijft

Géza Weisz (34) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Een tropische vakantie zit er voorlopig niet in, dus waar gaat men dan heen om tot rust te komen? Op aanraden van een kennis heb ik een boshuisje gehuurd in het hart van Drenthe. In de natuur zijn acht zelfvoorzienende hutjes gebouwd. De recensies zijn veelbelovend: ‘Wat een oase van rust’, ‘Na een flinke wandeling heerlijk gezwommen in het prachtige meer’ en ‘Zelden zo gelukkig geweest als hier, in het mooiste stukje natuur van Nederland!’ Het is lang geleden dat we uit logeren gingen, dus een beetje zenuwachtig rijden mijn vriendin en ik richting het oosten.

Ik heb überhaupt flinke last van reisangst, die bestaat uit een constante gedachte dat ik allemaal dingen vergeet mee te nemen. Zelfs al ga ik, zoals nu, maar één nachtje weg. Van de beheerders hebben we een paklijst gekregen met alle bare necessities. Licht pakken is het devies, want er zal een lange wandeltocht aan de overnachting voorafgaan. We gaan naar een beschermd natuurgebied waar geen auto’s mogen rijden, en men kan ervoor kiezen om de auto op twaalf of op twee kilometer van de bestemming te parkeren.

Het regent pijpenstelen, dus zetten we de auto zo dichtbij mogelijk neer. Na een minuut of tien wandelen, scheurt mijn tas open en wordt de idyllische stilte van het bos verbroken door mijn stevige vloekbui. Als we het huisje eenmaal bereikt hebben, is het donker en redelijk mistig, waardoor we vrij weinig van de natuur meekrijgen.

Lees ook:
Géza schrijft: ‘Dat ik haar straks ‘juf’ kan noemen, vind ik een opwindende gedachte’

Ik ben geen ervaren haardman, dus een beetje klungelig prop ik het ene aanmaakblokje na het andere in het gietijzeren kacheltje om het laffe vuur steeds weer opnieuw leven in te blazen. Het is niet alleen stervenskoud in de hut, ook het avondmaal – kippendij met kikkererwten en tomatenpuree – dienen we op de kachel te verwarmen.

Chagrijnig kijk ik naar de stukjes kip, die na anderhalf uur nog steeds roze kleuren. Ondertussen staat mijn vriendin driftig aan een waterpomp te rukken, zodat er doorgetrokken kan worden op het toilet. Na het eten bereikt de sfeer zijn absolute dieptepunt, als blijkt dat ik de lakens ben vergeten. Met al onze kleding nog aan liggen we in doodse stilte op het hoesloze matras.

De spanning is om te snijden en de romantiek ver te zoeken. Door de kou doen we geen oog dicht. Ook de angst voor bedwantsen, luizen en andere parasitaire insecten draagt niet bij aan onze nachtrust.

De volgende ochtend maken we het hutje schoon voor vertrek. Zonder erbij na te denken, leeg ik de asla van de kachel in de prullenbak. De plastic vuilniszak vat – in tegenstelling tot het hout – wel vlam. Gillend til ik de hele vuilnisbak op en werp het ding naar buiten, waar ik het met een emmer (gepompt) water weet te doven. Geschrokken pakken we onze spullen en snellen ons naar de auto. Terug naar ons huis in de stad, waar we kunnen genieten van centrale verwarming, het gasfornuis en linnen beddengoed.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief

Foto: Rachel Schraven