Géza schrijft: ‘Pas na drie bloedtesten was ik weer gerustgesteld’

Geza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Ik weet niet of het hypochondrie is, maar een tikkeltje neurotisch als het op ziektes aankomt, ben ik zeker. Doordat ik op mijn elfde de film Kids zag, over een groep jongeren die besmet raakt met hiv, ontwikkelde ik een buitensporig grote angst voor het virus. Het nam een poosje zo’n drastische vorm aan, dat ik mensen eigenlijk liever geen hand meer wilde schudden. En dit werd er niet beter op toen mijn lievelingskapper plotseling stierf aan aids. Iets wat niet alleen voor mij, maar voor de hele kapsalon als een grote klap kwam, omdat hij de ziekte tot aan zijn sterfbed voor zijn omgeving verzwegen had. Toen ik hoorde dat hij was overleden, kreeg ik een paniekaanval, omdat ik me plotseling herinnerde dat hij nog geen jaar ervoor met zijn schaar was uitgeschoten en in mijn oor had geknipt. Pas na drie negatieve bloedtesten was ik weer gerustgesteld.
Je begrijpt dus wel dat ik niet heel enthousiast raakte toen onlangs de uitbraak van het Corona-virus wereldkundig werd gemaakt. De Uber-chauffeur bij wie ik nu in de auto zit, deelt mijn angst en overweegt zelfs al een mondkapje te gaan dragen. Ik vraag hem of dat niet een klein beetje overdreven is, waarop hij fel ‘better safe than sorry’ antwoordt. Ook geeft hij toe dat hij nog eventjes getwijfeld heeft om de rit te annuleren toen hij mijn naam in zijn display zag verschijnen. ‘Ik kon je naam niet helemaal plaatsen, maar heb je het voordeel van de twijfel gegeven. Chinezen neem ik niet meer mee.’ Ik moet lachen, omdat ik denk dat hij een grapje maakt, maar dan zie ik dat het hem menens is. Hij voegt daaraan toe dat in sommige landen Japanners en Koreanen nu met bordjes lopen waarop ‘I am not Chinese’ staat geschreven. ‘Dat zouden ze hier ook moeten…’ Hij onderbreekt zijn verhaal omdat er op de radio bekend wordt gemaakt dat nu ook KLM het merendeel van zijn vluchten naar China heeft geannuleerd. ‘Heel goed!’ juicht de chauffeur terwijl hij zijn gebalde vuist de lucht in steekt.
Toen in 2002 het SARS-virus uitbrak, heb ik me gek genoeg geen seconde druk gemaakt, maar dit keer heb ik een slecht voorgevoel. Mijn chauffeur maakt het er allemaal niet beter op door te zeggen dat hij al is begonnen met het inslaan van kilo’s blikvoer. ‘Als de pleuris uitbreekt, blijf ik gewoon lekker thuis zitten, hoor.’ Ik vraag hem wat hij gaat doen dan, wanneer hij de hele dag binnen moet blijven. ‘Gewoon, lekker een beetje Netflixen,’ antwoordt hij glimlachend. Opeens zie ik mezelf daar zitten: dag in, dag uit op mijn bank, met alleen maar gedroogd voer, terwijl ik voor de 23e keer Game of thrones opzet. Here God, wat hoop ik dat er snel een vaccin wordt uitgevonden.

Lees ook:
Géza schrijft: ‘Ook ik kon deze knokpartij niet aan me voorbij laten gaan’

Géza’s column komt uit VIVA-2020-08. Dit nummer ligt t/m 24  februari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto:Rachel Schraven