Géza schrijft: ‘Dat zo’n rare snuiter het tot president schopte, had een zekere amusementswaarde’

géza weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

De strijd om het presidentschap wordt door veel Amerikanen bestempeld als de belangrijkste uit de geschiedenis van het land. Amerikanen hebben er in het algemeen een handje van nogal te overdrijven, maar nu zouden ze weleens gelijk kunnen hebben.

Vier jaar geleden werd Donald Trump, geheel tegen onze verwachtingen in, gekozen om de misschien wel de belangrijkste ‘baan’ op aarde te vervullen. Het had toen nog wel een zekere amusementswaarde, dat zo’n rare opportunistische snuiter het voor elkaar wist te boksen om president te worden.

Natuurlijk had hij in de aanloop naar zijn presidentschap al een hoop vreemde uitspraken gedaan, maar ik was ervan overtuigd dat het allemaal wel mee zou vallen wanneer hij daadwerkelijk zijn intrede in The White House zou hebben gemaakt.

Lees ook:
Géza schrijft: ‘Knetterbrak probeerde ik de volgende ochtend mijn kater te verhullen’

Het eerste jaar was zijn hand nog weinig zichtbaar, van een afstand. Fundamentele veranderingen voelde je in elk geval hier, aan de andere kant van de wereld, nog niet zo. Inmiddels ziet onze aarde er heel anders uit en moeten we gezamenlijk vechten tegen een pandemie die een onvermijdelijke crisis teweeg zal brengen. De vrolijke onbezonnen jaren van consumeren zijn voorbij en we gaan een tijd tegemoet waarin landen solidair naar elkaar moeten zijn.

In de afgelopen vier jaar is Trump een gevaar voor Amerika gebleken en daarmee dus ook voor de rest van de wereld. Toen ik zijn debat met Joe Biden zag, moest ik denken aan hoe mijn vriendjes
en ik op veertienjarige leeftijd naar huisfeestjes gingen, om de boel te verzieken.

De puberteit had zich meester gemaakt over onze onvolgroeide hersenkwabben en dat zorgde ervoor dat we geen weekend voorbij lieten gaan om een feestje te verpesten. Zelf was ik veel te bang en te klein van postuur om mee te doen, maar mijn vrienden kregen de smaak al gauw te pakken en lokten de ene vechtpartij na de andere uit.

De adrenaline zoals zij die ervoeren, heb ik nooit gevoeld, maar van de spanning wist ik wel degelijk te genieten. Wanneer wij op een feest binnenkwamen, voelden we direct het ontzag van de anderen; wij werden gevreesd en gehaat. De feeststemming sloeg om zodra wij ons entree maakten en het gevoel van macht dat hiermee gepaard ging, werkte verslavend. Nu, bijna twintig jaar later, geneer ik me voor de domme jongens die wij toen waren.

‘Hij wil enkel het feest verstieren en daarmee de boel ontregelen’

Trump is diegene echter nooit gaan voelen. Geen vader of moeder is het gelukt om hem beschaving bij te brengen en het ontbeert hem zichtbaar aan elk gevoel van empathie. Telkens als ik hem in het verkiezingsdebat dwars door Joe Biden hoor tetteren, realiseer ik me dat Amerika een president heeft die geen enkele ambitie bezit om leiding te geven. Hij wil enkel het feest verstieren en daarmee de boel ontregelen; puur om zijn macht te doen gelden en aan iedereen te laten zien dat hij het stoerste jongetje van de klas is.

Beeld: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-43. Dit nummer ligt t/m 27 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«