Géza schrijft: ‘De hele school speculeerde over wat er die nacht was gebeurd’

géza schrijft

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Op mijn voormalige middelbare school was het gebruikelijk dat je met de vijfde klas naar Rome afreisde. De jaarlijkse trip was berucht om zijn losbandigheid. De docenten en leerlingen werden, zo luidde de traditie, voor het eerst samen dronken. Natuurlijk werd er ook flink wat cultuur gesnoven in deze prachtige antieke stad. Menig museum, ruïne en kunstpark werd bezocht, met als kers op de taart het indrukwekkende Villa Borghese.

Wat op mij vooral een onuitwisbare indruk achterliet, was de preek van onze conrector over het klooster waar we onze nachten sleten. De monniken van het klooster willen op tijd naar bed om de volgende dag weer aan hun rituelen te beginnen, dus wij dienden ons strikt aan hun regels te houden.
De meest cruciale regel van het klooster – deze gonsde al jaren door de gangen van ons schoolgebouw – was de avondklok. Wie niet voor elven was terug gekeerd bij de poorten van het klooster, kwam er niet meer in. Niemand schond deze regel, zij die dit wel deden, werden – zo zwoor de conrector ons – de volgende ochtend op de trein terug naar Nederland gezet.

De eerste avond voegden mijn klasgenoten en ik ons bij een paar docenten, in een piepkleine pizzeria vlak bij het beroemde Piazza Navona. Gulzig zetten we onze tanden in de quattro stagioni en glunderend proostten we onze wijnglazen met die van de leraren. Om een uur of tien wandelden we vrolijk naar het klooster, waar we – een tikkeltje beschonken – in onze bedjes kropen.

Lees ook
Géza schrijft: ‘Hij kent mij goed genoeg om te horen dat ik er compleet doorheen zit’

Om half twaalf zwaaide onze slaapkamerdeur open; de conrector klikte het licht aan en speurde onze kamer door. Zijn blik stond op onweer. ‘Heeft iemand Sophie en Clara gezien?’ Het bleef muisstil. Na een diepe zucht, verdween de conrector weer. Meteen snelden we naar de deur om door het sleutelgat naar de verhitte discussie op de gang te luisteren. De docenten waren in alle staten: ‘Dit heb ik in al die jaren nog nooit meegemaakt,’ hoorde ik mijn lerares Latijn zeggen. ‘Het wordt tijd dat we de ouders gaan inlichten,’ zei een ander.

Ook de volgende ochtend waren de bedden van Sophie en Clara nog leeg. Onze conrector kwam de ontbijtzaal binnen. Hij zag er bleek en vermoeid uit. ‘Het is jullie vast niet ontgaan dat Sophie en Clara vannacht niet in het klooster hebben geslapen. Inmiddels zijn ze wel terecht en worden ze door meneer De Vries naar het station begeleid. Voor hen eindigt de Romereis hier.’

In de maanden die volgden, speculeerde de hele school over wat er die nacht was gebeurd. De meest fantasierijke verhalen deden de ronde. Sommigen beweerden dat Sophie en Clara die nacht in een Romeinse orgie beland zijn. Anderen stelden dat ze de nacht in een gevangeniscel hebben doorgebracht terwijl ze aan de xtc zaten. We zullen het nooit weten, maar één ding is zeker: sindsdien ben ik doodsbang voor de avondklok, want stel je voor dat je alle pret moet missen.

Beeld: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2021-05. Dit nummer ligt t/m 9 februari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«