Géza schrijft: ‘De huidige opstand van de vrouw zorgt voor de nodige verwarring bij ‘ons’ mannen’

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Het is zover: ik ben bevangen door het vrouwenvoetbal. Zapte ik een paar jaar geleden nog beschaamd weg, tijdens het afgelopen WK keek ik trots naar het gemak waarmee de Oranjeleeuwinnen de bal rond lieten gaan. Weer een bewijs dat vrouwen op weg zijn om het eeuwenoude patriarchaat te ontwrichten. Op de middelbare school was ik nogal een macho. Weinig jongens waren in mijn optiek stoer genoeg om mee om te gaan. Verrassend genoeg voelde ik die connectie wel met drie vrouwelijke klasgenoten en 
zij werden al gauw mijn beste vrienden. Ik trok me 
niets aan van alle blikken, vond het veel te interessant om de andere kant van het spectrum te leren kennen. Ik had geen dubbele agenda richting de meisjes, maar voelde een enorme drang om deelgenoot te worden van hun wereld. Ze bespraken alles met me en leerden me dat het niet gek was om over je gevoelens te praten. Ze gaven me liefdesadviezen als ik een meisje leuk vond. Leerden me dat de man het initiatief moet nemen. 
Dat hij zich zelfverzekerd en een tikkeltje dominant mag gedragen, maar dat nooit met een respectloze 
of seksistische houding dient te verwarren. Je zou kunnen zeggen dat zij de basis hebben gelegd voor de geëmancipeerde man, die ik nu beoog te zijn.

‘Een vriendin vertelde vorige week dat haar salaris gelijkgetrokken gaat worden met dat van haar mannelijke collega’s. Ik feliciteerde haar, maar zij had er een ambivalent gevoel over: ze wordt niet beloond voor het vele jaren harde werken, maar heeft al die tijd een kwart minder verdiend omdat ze een vrouw is’

De huidige opstand van de vrouw, zowel op het werkveld als binnen het huishouden, zorgt echter voor de nodige verwarring bij ‘ons’ mannen. Een vriendin vertelde vorige week dat haar salaris gelijkgetrokken gaat worden met dat van haar mannelijke collega’s. Ik feliciteerde haar, maar zij had er een ambivalent gevoel over: ze wordt niet beloond voor het vele jaren harde werken, maar heeft al die tijd een kwart minder verdiend omdat ze een vrouw is. Dat is net zo oneerlijk als dat ik minder zou verdienen dan collega-acteurs die langer zijn dan ik. Op professioneel vlak lijkt de oplossing eenvoudig: de rechten van de man en vrouw moeten zo snel mogelijk gelijkgetrokken worden.

‘Deze vrouwen lijken er alles aan te doen om op eigen benen te kunnen staan: ze strijden voor feministische onafhankelijke en gelijkwaardige idealen, maar willen dan toch een man die thuis de lakens uitdeelt’

Ingewikkelder wordt het op relationeel gebied. Van dichtbij zie ik hoe een aantal zeer autonome en succesvolle vriendinnen allemaal op zoek zijn naar een thuissituatie waarin ze onderdanig zijn aan de man. Is het een oedipaal gegeven dat vrouwen nou eenmaal (vaak) op zoek gaan naar een autoritair vaderfiguur? Deze vrouwen lijken er alles aan te doen om op eigen benen te kunnen staan: ze strijden voor feministische onafhankelijke en gelijkwaardige idealen, maar willen dan toch een man die thuis de lakens uitdeelt.

Zelf merk ik hoe krampachtig ik een houding zoek tussen de gevoelige luisterende jongen en de beschermende alfaman. Trots ben ik wanneer mijn vriendin aan het einde van een avond zonder blikken of blozen de rekening pakt en haar creditcard door de machine haalt. Maar toch kan ik het dan niet laten om haar jas uit handen van de ober te grissen en die opzichtig om haar schouders te draperen, terwijl ik koortsachtig om me heen kijk of de andere mannen dit tafereel gezien hebben. De vraag die overblijft is: hoe ver kunnen wij mannen meebewegen in deze feministische trend, zonder onze mannelijkheid en daarmee ook de liefde van de vrouw te verliezen?

Géza’s column komt uit VIVA-2019-29. Dit nummer ligt t/m 23 juli in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

banner