Geza schrijft: ‘Juist in deze dagen, waarin de muren soms op je afkomen, is het de ideale ontsnapping’

géza weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Opeens dook-ie op in de groepschat: de VR-bril. Een van mijn vrienden had er een gekocht en deelde een reeks lachwekkende beelden waarop hij vol overtuiging met zijn armen door de lucht zwiept als ware hij tegen een golfbal slaat. Zijn enthousiasme over de virtuele wereld kent geen weerga. Sterker nog: hij droeg ons allen op zo snel mogelijk ook zo’n apparaat aan te schaffen. Vervolgens zag ik in de groep de ene na de andere volwassen man trots met dezelfde bril prijken. Al mijn vrienden zijn het erover eens: sinds de ontdekking van de iPhone hebben ze niet meer zoiets spectaculairs meegemaakt.

‘Het doet even pijn wanneer ik de vijfhonderd euro overmaak’

Als ik een week later de enige ben die nog geen VR-bril heeft, voel ik me het jongetje dat niet buiten mag spelen met zijn vriendjes. Maar in deze financieel zeer onzekere tijd voelt het wrang om zo veel geld uit te geven aan iets wat nou niet echt tot de primaire levensbehoeftes behoort. Maar als ik voor de derde dag op rij verlies met Yahtzee en kwaad naar mijn vriendin roep dat het onvoorstelbaar is hoeveel geluk zij altijd heeft met die domme dobbelstenen, besluit ik er toch een aan te schaffen. Het doet even pijn wanneer ik de vijfhonderd euro overmaak, maar de gedachte dat mijn bril de volgende dag in huis is, maakt een hoop goed. Als er woensdagochtend op de deur wordt geklopt en de postbode me een grote zwarte doos overhandigt, open ik zo blij als een jarig kind mijn ‘cadeau’. Een paar minuten later begeef ik me in – zoals de groep het noemt –‘de virtuele’. Een wereld van onbegrensde mogelijkheden. En als ik de bril eenmaal op heb, begrijp ik de hysterie van mijn vrienden. Juist in deze dagen, waarin de muren soms op je afkomen, is het de ideale ontsnapping. Plotseling staat er een pingpongtafel in mijn woonkamer en zelfs de manier waarop je het balletje kunt raken – ik heb jarenlang een echte tafel in huis gehad – is nauwelijks van de werkelijkheid te onderscheiden. Dan zie ik een uitnodiging van mijn vrienden om een potje te golfen. Binnen een paar seconden heb ik de woonkamer verlaten en sta ik tussen de bergen met een golfclub aan mijn handicap te werken. We zwaaien af en toe vrolijk naar elkaar en men moet lachen om mijn motoriek die zichtbaar nog niet zo geraffineerd is als die van de rest. Wanneer ik een uur later bezweet mijn bril afzet, kan ik niet stoppen met glimlachen. Ik ben in tijden niet meer zo lekker buiten geweest. Helaas is mijn vriendin minder blij met m’n nieuwe aanwinst: ‘Joe joe, daar gaat onze relatie,’ jammert ze. Ik sla mijn arm om haar heen en zet de bril op haar hoofd: ‘Wacht maar tot je in de virtuele bent schatje, daar zijn al je zorgen verleden tijd.’ Niet veel later staat ze schaterlachend te dansen in de kamer en gilt ze: ‘Ik wil ook zo’n ding!’

Lees ook Géza’s vorige column: “Ik wil je niet bank maken hoor’, zegt een bevriende econoom. Maar het kwaad is al geschied’

Géza’s column komt uit VIVA-2020-19. Dit nummer ligt t/m 12 mei in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «