Géza schrijft: ‘Een bebaarde man in een boxershort kruipt onder het zeil vandaan’

géza schrijft

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

De nieuwe ik staat vroeg op, doucht koud af en ontbijt gezond met magere kwark. Na mijn havercappuccino doe ik mijn pilatesoefeningen en meditatie. Niets kan mij nu nog uit het veld slaan, dus is het tijd om de telefoon uit de slaapstand te halen. Twaalf gemiste oproepen van mijn Amerikaanse bovenbuurman. Het is dat ik gewoon thuis ben, anders was ik ervan overtuigd dat de boel in de hens zou staan. ‘Call me back!’ stuurt hij per sms en dat besluit ik dus te doen. Mijn Engels is best behoorlijk, maar ik versta geen woord van wat hij allemaal door de telefoon blèrt. ‘Slow it down man,’ probeer ik hem tot kalmte te manen.

Hij vervolgt even opgewonden: ‘Dude, are you home? Please tell me your home!’ Ik stel hem gerust. ‘Thank god! I’m freaking out!’ ‘What’s up?’ vraag ik een tikkeltje geïrriteerd, omdat iemand mijn ontspannen ochtendritueel in de war dreigt te schoppen. ‘There’s someone on my boat dude! You have to take him out! I saw him on my camera! There’s an intruder on my boat!’ Verbaasd vraag ik waarom hij de honneurs hiervan aan mij overdraagt. ‘I’m in The States. You gotta…’ Ik zucht: ‘Jaja, I gotta get him off your boat.’ Ik heb het voorrecht aan het water te wonen, maar dit is precies de reden waarom ik nooit een bootje heb durven kopen.

Lees ook:
Géza schrijft: ‘Als een kleine welp blijf ik minutenlang in mijn moeders liefdevolle houdgreep gevangen’

De realiteit van een boot op de Amsterdamse grachten is dat hij vaker door vreemden wordt gebruikt als slaapplek of toilet dan dat hij fungeert als recreatief transportmiddel. Terwijl mijn buurman nog door de telefoon tettert dat ik moet uitkijken omdat de insluiper wellicht een mes bij zich heeft, loop ik naar het met zeil overdekte sloepje. ‘Hallo? Is daar iemand?’ Geen respons, dus probeer ik het met een iets zwaardere stem en in het Engels: ‘Hello! You gotta come out!’ Onder het zeil klinkt een flinke zucht: ‘Do I have to?’ ‘Yes, you have to. This is not your boat.’

Een korte stilte. ‘Is it yours?’ Ik twijfel even. ‘No it’s not. It’s my neighbour’s and he’s gonna call the police if you don’t get out right now!’ Ik zie wat klungelige bewegingen onder het zeil en dan: ‘Do you maybe have breakfast?’ Ik antwoord van niet, de kwark is immers op. ‘A cigaret?’ vraagt de man ‘No, I don’t smoke.’ Weer een zucht vanaf de boot: ‘Okay, I’m coming out.’ Onhandig wordt de rits geopend en verschijnt er een bebaarde man in een piepkleine boxershort. Nadat hij zijn broek heeft aangetrokken en van boord is geklommen, kijkt hij me bestuderend aan.

‘Do you live here?’ Ik knik voorzichtig. ‘Nice houses man.’ Beschaamd dank ik hem en adviseer hem een ander bootje uit te kiezen, omdat deze camerabeveiliging heeft. Hij vloekt: ‘Shit, things ain’t like they used to be.’ Begripvol knik ik: ‘I know man.’ Dan steekt hij zijn duim op en slentert weg. Ik hoor mijn buurman, die het tafereel via de telefoon heeft gevolgd, lachen: ‘What a fucking scumbag. You should have called the police man.’ Ik doe alsof ik meelach, maar stiekem hoop ik dat de man een flinke drol voor hem heeft achtergelaten.

Beeld: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2021-03. Dit nummer ligt t/m 26 januari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«