Geza schrijft: ‘Misschien is het bijgeloof, misschien ben ik een romanticus’

géza weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Ik ben een atheïst die in God gelooft. Ik vind religie vaak kortzichtig en ben een groot aanhanger van de wetenschap. Toch sta ik met regelmaat in kerken kaarsjes te branden voor mensen die er niet meer zijn. Misschien is het bijgeloof, misschien ben ik een romanticus. Mijn vader zegt altijd: ‘Er moet toch íets zijn?!’ en dan knik ik altijd overdreven om hem gerust te stellen. De gedachte dat we doodgaan en er helemaal niets overblijft van ons – behalve wat aangevreten botjes – is ook voor mij ondraaglijk. Aan de andere kant vind ik het ijdel van de mens dat hij zichzelf zó belangrijk maakt. Het heeft iets ontroerends dat onze diersoort zich niet kan neerleggen bij de nutteloosheid van het bestaan. Tevens zijn wij ongetwijfeld de meest nieuwsgierige wezens op aarde. Een hond zal zich weinig zorgen maken over wel of geen leven na de dood.

‘Ik vind het ijdel van de mens dat hij zichzelf zó belangrijk maakt’

Wij zullen en moeten alles weten. Waar komen we vandaan? Waar gaan we heen? Natuurlijk heeft de geschiedenis ons een hoop geleerd. Veel vragen zijn inmiddels beantwoord. Het is niet zo gek dat de Grieken en Romeinen polytheïstisch waren en voor alles een god hadden verzonnen; een god voor de regen, een god voor het graan, een god voor de liefde en ga zo maar door. Door de wetenschap in de loop der jaren hebben we bijna alles wel in kaart kunnen brengen, maar de grote vraag waar we heen gaan is nog altijd niet opgelost. Niet zo vreemd dus dat we dit aan een god overlaten.

Voor mij is God niet meer of minder dan het niet weten. Ik geloof wel in God, ik geloof alleen niet dat hij (of zij) ons beloont of afrekent op onze daden. Goed tegenover kwaad is wat mij betreft een menselijk concept dat ons veel structuur heeft geboden en orde heeft geschept. Misschien is het bijgeloof, misschien ben ik een romanticusEr is niets mis mee. Integendeel; het heeft de bakermat gevormd van onze samenleving. Het wordt voor mij echter ingewikkelder wanneer religie de wetenschap in de weg gaat staan. Ik ben geen fan van mensen die krampachtig vasthouden aan theorieën van eeuwen geleden die inmiddels duidelijk zijn weerlegd. Ook vind ik het een lastig aspect aan de meeste religies dat ze iets opdringerigs hebben.

Lees ook: Géza schrijft: ‘Juist nu lijken mijn ouders zich nergens druk om te maken’

 

Waar komt toch de behoefte bij sommigen vandaan om anderen te overtuigen van hun geloof? Waarom vinden ze het zo belangrijk dat anderen hetzelfde denken als zij? Als ik bijvoorbeeld zeker weet dat een trui groen is, dan zal niemand mij kwetsen door te zeggen dat hij blauw is. Wanneer ik echter onzeker ben over iets wat ik denk, ben ik veel makkelijker op stang te jagen. Het is dus niet het geloof dat angst zaait, het is de bijbehorende twijfel die de onrust creëert. De oplossing schuilt geloof ik in kennis. En toch hoop ik niet dat we álles te weten komen, want dat zal verdomd veel op de dood lijken.

Foto Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-15. Dit nummer ligt t/m 15 april in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «