Géza schrijft: ‘GOD BLESS AMERICA!’ schreeuw ik over het vliegveld

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Paniekerig vraagt mijn goede vriend aan de taxichauffeur of hij de vlucht van tien uur wel gaat halen. De Colombiaanse man wiens nek inmiddels gutst van het zweet, antwoordt dat hij hem een goede vijftig procent kans geeft. Ik weet mijn lach nauwelijks te onderdrukken, terwijl mijn vriend bleker en bleker wordt. ‘Wat zit je nou dom te lachen? Het is jouw schuld dat we zo laat vertrokken zijn.’ Hij heeft gelijk: mijn vlucht gaat twee uur later dan die van hem en ik heb zo lang mogelijk gerekt met het bestellen van een Uber. Hoe kon ik nou weten dat er twee bestelwagens op elkaar zouden knallen en we een uur langer in de file moesten staan?

Ik behoor tot de categorie mensen die er een sport van maken om zo laat mogelijk op het vliegveld aan te komen. Dat ik drie uur op JFK Airport zou moeten wachten, vind ik een grote verspilling van mijn kostbare tijd in New York. Mijn vriend sprint richting terminal vier, terwijl ik op mijn dooie gemak richting terminal één slof. Heel ontspannen geef ik mijn paspoort aan een dikke Amerikaanse man, die me verveeld aankijkt en zegt: ‘You’ve missed your flight, sir.’ Ik zeg dat dat onmogelijk is omdat mijn vlucht pas over drie uur gaat.

‘Haar tranen maken me bezorgd en ik voel de acute drang om mee te huilen.’

Hij schudt zijn hoofd, nog steeds zonder enige expressie, en zegt: ‘Your flight was at 00:05 in the morning, so you should have been here yesterday night.’ Nu ben ik degene die bleek wordt en gespannen loop ik richting de klantenbalie, waar een vrouw voor me staat te huilen. Ze blijkt net zo dom te zijn geweest als ik. Haar tranen maken me bezorgd en ik voel de acute drang om mee te huilen. Als het eindelijk mijn beurt is, zet ik m’n charmantste stemmetje op. De vrouw achter de helpdesk is er helaas weinig gevoelig voor, en zelf ook al een paar jaar niet meer op vakantie geweest, denk ik.

‘Dus ik implodeer en antwoord: ‘Your rules are as crazy as your president.’’

Ze kijkt me strak aan en zegt dat ik een nieuwe vlucht kan boeken voor elfhonderd dollar. Ik zeg dat dat belachelijk is. ‘Those are the rules, sir.’ En laat dat nou net die ene zin zijn waar ik niet zo goed tegen kan. Dus ik implodeer en antwoord: ‘Your rules are as crazy as your president.’ Ze kijkt me gekwetst aan: ‘What’s that, sir?’ Waarop ik het niet kan laten om ‘GOD BLESS AMERICA’ te schreeuwen. 
‘I need you to lower your voice, sir.’ Wat volgt is een schermutseling van woorden, waarna ik door twee grote agenten word afgevoerd naar een heel klein kamertje. Nadat ik een paar honderd vragen over mijn verblijf daar, mijn eventuele criminal record en drugs uit Amsterdam heb beantwoord, word ik vrijgelaten en vriendelijk verzocht het land zo snel mogelijk te verlaten. 
Dus zit ik niet veel later toch nog in het vliegtuig, elfhonderd dollar lichter, maar een goed verhaal rijker.

Géza’s column komt uit VIVA-2019-41. Dit nummer ligt t/m 15 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Rachel Schraven