Géza schrijft: ‘Ik ging de rest wel even vertellen hoe je een restaurant moet runnen’

géza weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Het zijn net mensen, de bestseller van Joris Luyendijk uit 2006, was een eyeopener. Tot het lezen van dit briljante boek had ik een kinderlijk vertrouwen in journalisten. Het leek mij vanzelfsprekend dat talking heads, die verslag uitbrengen op locatie, wel weten hoe de vork in de steel zit daar. Heldhaftig vond ik verslaggevers die hun levens riskeren door naar een gebombardeerde plek af te reizen. Geen idee had ik dat zo’n verslag meestal vlak buiten hun vijfsterrenhotel, soms wel duizend kilometer van het gevaar vandaan, plaatsvond.

Niet dat je het die verslaggevers kwalijk kunt nemen; ze zouden wel gek zijn hun leven op het spel te zetten voor zo’n schamel televisieloon, maar de gedachte dat die mensen overdag gezellig aan het zwembad liggen en ’s avonds met informatie van de redactie uit Nederland vrolijk naar buiten wandelen om de kijkers uit te leggen dat het er daar in het Midden-Oosten heftig aan toe gaat, is en blijft merkwaardig.

Lees ook:
Géza schrijft: ‘Theo was een van de weinige klanten die mijn brutaliteit wel kon waarderen’

Ook schetst Luyendijk in zijn boek het beroemde moment waarop een gigantisch standbeeld van Saddam Hoessein door Amerikaanse soldaten neergetrokken wordt. Bij ons op de televisie waren destijds alleen maar vrolijke beelden van juichende inwoners te zien, terwijl de Arabische zender Al Jazeera op precies datzelfde moment vanuit een ander camerastandpunt toonde hoe een veel grotere mensenmassa protesteerde tegen deze Westerse bemoeienis. In feite kun je stellen dat kranten en nieuwszenders weinig verschillen van andere commerciële bedrijven en vooral de consumenten willen pleasen.

Ik had dus beter moeten weten toen ik onlangs (nog voor de restaurants op slot waren) werd gevraagd een Skype-interview met RTL Boulevard te doen. Een redacteur vroeg mij wat ik vond van de kritiek die Katja Schuurman had geuit op de handhavers die een officiële waarschuwing aan het restaurant van haar geliefde Freek van Noortwijk hadden uitgedeeld toen daar een paar gasten drie minuten na sluitingstijd nog binnen zaten.

Ik antwoordde stellig dat ik Katja volledig begreep en dat ik minstens zo emotioneel zou hebben gereageerd wanneer dit mijn restaurant zou betreffen. Ik bekende dat ik behoorlijk driftig kan worden van zulke bureaucratische ongein. Diplomatisch vervolgde ik dat ik ook wel begreep dat we in een tijd van pandemie leven en mensen de regels moeten naleven, dus dat wij bij ons restaurant iedereen om half tien de rekening brachten, zodat men op tijd weg was.

‘Ik had beter moeten weten’

Boulevard zou Boulevard niet zijn, als ze de eerste helft van mijn antwoord niet hadden weggesneden en ik die avond een kleine betweterige wijsneus op televisie zag verschijnen. Het braafste jongetje van de klas, dat de rest even ging vertellen hoe je zo’n restaurant moet runnen. Hopelijk hebben Katja en Freek Het zijn net mensen gelezen, anders wordt het een ongemakkelijke bedoening wanneer ik daar op een dag weer tot véél te laat hun wijnvoorraad zit leeg te drinken.

Beeld: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-46. Dit nummer ligt t/m 17 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«