Géza schrijft: ‘Ze vertrok geen spier en gaf zonder na te denken een kus op mijn wang’

Géza Weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Ik kwam hier als kind al. Elke zomer werd onze krakke-mikkige Mazda volgeladen met strandballen en tennisrackets. Mijn beste vriendje Yim ging altijd mee; een geste van mijn ouders ter compensatie voor hun nalatigheid mij een broertje of zusje te geven. Hier in Ramatuelle werden Yim en ik allebei verliefd op hetzelfde meisje. Twaalf waren we en voor het eerst geïnteresseerd in alles wat een bikini te verhullen had. Ademloos lagen we vanaf onze strandbedjes te staren naar de twee jaar oudere Mariëlle.

Nog nooit hadden we iemand zo elegant zien duiken, als een dolfijn gleed ze telkens geruisloos het azuurblauwe water in, zonder ook maar een spettertje te maken. Eenmaal uitgezwommen nam ze plaats op een van de overgebleven bedjes en was het aan ons om iets terug te doen. Gespannen begonnen we aan de meest imponerende capriolen: een bekend repertoire van salto’s voorover en achterover, met als klap op de vuurpijl de beruchte schroef. Quasi-nonchalant lachten we om elkaar wanneer de ander weer eens op zijn rug belandde en de pijn probeerde te maskeren.

Lees ook:
Géza schrijft: ‘Straks kom je in een villa aan de Côte d’Azur vast te zitten’

Na zeven dagen van uitsloven, begon de tijd te dringen en wisten we dat er grotere stappen moesten worden genomen om deze vakantie tot een écht succes te maken. Yim, die als enige een beetje Frans sprak – hij had Corsicaanse grootouders – was veel te verlegen om het eerste contact te leggen, dus leerde hij mij hoe je in het Frans om een kus moest vragen. Toen Mariëlle eenmaal het hek doorging om het zwembad te verlaten, zag ik mijn kans schoon en zette ik zenuwachtig mijn sprint in. ‘Excusez-moi!’

‘En toen stamelde ik: ‘Je peux avoir un bisou?’

Ze draaide zich om en glimlachte alsof ze al dagen wist dat dit moment er ging komen. ‘Oui?’ Ik voelde opeens een gigantische kramp in mijn maag en was op slag al mijn teksten kwijt. Secondenlang stond ik daar in stilte, terwijl mijn hoofd rood kleurde. En toen stamelde ik: ‘Je peux avoir un bisou?’ Ook deze zin had ze ongetwijfeld zien aankomen, want ze vertrok geen spier en gaf zonder na te denken een kus op mijn wang. Toen draaide ze zich om en vervolgde haar route.

‘Merci!’ riep ik en sprintte terug naar Yim die me nieuwsgierig stond op te wachten: ‘En? En?’ Trots stak ik mijn gebalde vuisten de lucht in: ‘Gelukt!’ We schreeuwden het uit. ‘Hoe was het?’ vroeg Yim. ‘Zoooo lekker,’ glunderde ik. We omhelsden elkaar, want het voelde als een overwinning voor ons beiden. Yim – de bedenker, de tekstschrijver, de Cyrano de Bergerac die mij de woorden had ingefluisterd – en ik, de waaghals die het plan had uitgevoerd. Lachend sprongen we het water in. Wat een geweldige zomer.

Beeld: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-37. Dit nummer ligt t/m 15 september in de winkel of kun je hier online bestellen.