Géza schrijft: ‘Waarom duurt het toch zo lang voordat ik echt wakker word en helemaal  vegetariër ben?’

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Een beter milieu begint bij jezelf, dé slogan in de jaren negentig, waar we allemaal geen zak mee hebben gedaan. Het Amazonegebied staat in brand, we zijn woedend, maar op wie precies en wat is er nu eigenlijk 
aan de hand daar? Het heeft geloof ik iets met de onverzadigbare bio-industrie te maken. Weer een reden voor de carnivoren om ons nog schuldiger te voelen.

‘Het fanatisme van dit koppel benauwt me, maar ik weet dat ik mijn kop in het zand steek en dat ze gelijk hebben.’

‘Ik eet echt bijna helemaal geen vlees meer,’ hoor ik mezelf liegen tegen een fanatiek veganistisch meisje op een verjaardagsfeestje. ‘Heel goed,’ knikt het meisje, terwijl haar vriend me ook bemoedigend aankijkt en fluistert: ‘Over vijftig jaar kijkt men terug op de heftigste holocaust in de geschiedenis, deze gigantische genocide van mensen op dieren.’ Ik heb acute spijt van mijn ‘bijna helemaal’ en zou willen dat ik ook vegan gympen had aangetrokken. Het fanatisme van dit koppel benauwt me, maar ik weet dat ik mijn kop in het zand steek en dat ze gelijk hebben. Documentaires als What the health en Cowspiracy zet ik expres niet op thuis, omdat er daarna geen weg terug meer is. Maar ook zonder het zien van dat soort beelden ben ik me er natuurlijk van bewust hoe dieren als beesten worden behandeld. Hoe massa’s kippen en varkens op een paar vierkante meter worden weggestopt nadat ze zijn volgespoten met hormonen. Waarom duurt het zo lang voordat ik echt wakker word en helemaal vegetariër ben? 
Het antwoord ligt hem, vrees ik, in het karakter van de mens: niet alleen zijn wij van huis uit vleeseters, we zijn tevens het meest destructieve ras dat ooit op deze planeet heeft rondgelopen.

‘Als we niet in staat zijn van onszelf te houden, hoe groot is dan de kans dat we dat ooit van een ander gaan doen?’

Zo lang als we bestaan, roeien we alles om ons heen uit. Om nog maar te zwijgen over de eeuwenoude hang naar zelfdestructie. We weten hoe slecht roken is, hoe de hersens worden aangetast door alcohol, hoe giftig suiker is en toch houden we er niet mee op. Als we niet in staat zijn van onszelf te houden, hoe groot is dan de kans dat we dat ooit van een ander gaan doen?

Vlees eten is zielig voor de dieren, slecht voor het milieu en vaak ook nog ongezond voor het lichaam. Maar dit alles blijkt niet genoeg, dus is mijn laatste hoop gevestigd op de technologie. Laatst werd me een heerlijke salade met kipfilet, mango, paprika en rode uitjes voorgeschoteld. Toen ik mijn tweede bordje had schoongelikt, liet mijn vriendin stralend van geluk de lege verpakking zien met daarop: Vegetarische kip op basis van tarwe en erwteneiwit. Daar was dan toch dat kleine sprankje hoop: als vegetarisch vlees nu al zo lekker is, heb je kans 
dat klootzakken zoals ik straks ook de dieren met rust zullen laten.

Géza’s column komt uit VIVA-2019-40. Dit nummer ligt t/m 8 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

Foto: Rachel Schraven

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «