Géza schrijft: ‘Als je samen een lockdown hebt overleefd, wordt samenwonen peanuts. Dacht ik…’

géza schrijft

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

De kogel is door de kerk. Onze relatie heeft de corona-crisis overleefd en dus leek het ons een uitstekend idee om nu officieel te gaan samenwonen. Als je samen een lockdown hebt overleefd, wordt de rest peanuts. Dacht ik. Wat ik alleen niet wist, is dat samenwonen ook betekent dat zij medezeggenschap krijgt over de inrichting van het huis. Al jaren waan ik mezelf een professioneel interior designer. Ik kan me dus niet voorstellen dat iemand iets op mijn paleis zou kunnen aanmerken. Wel dus. De ellende begint met een paar van haar onschuldige vaasjes, niet geheel mijn smaak, maar klein genoeg om te gedogen. Maar niet veel later blijkt dat zij mijn kunst aan de muur niet mooi vindt en dus wordt de helft van m’n Catawiki-aankopen ‘tijdelijk’ in de kelder gestald. Alsof dit allemaal nog niet pijnlijk genoeg is, ligt er op een dag ineens een gigantisch nieuw kleed in de woonkamer. Een goedbedoelde verrassing, waar ik niet onverdeeld enthousiast op reageer. Ik veins een bewonderend geluid, maar ze kent me inmiddels goed genoeg om daar niet in te tuinen. ‘Wat is er mis met het kleed?’ vraagt ze sip, waarop mijn wangen rood kleuren en ik iets stotter in de trant van: ‘Is het niet een beetje aan de grote kant, schatje?’ Zij vindt het echter perfect en wil dat ik het even de kans geef, dus laat ik het gigantisch gevlochten breiwerk een week liggen, voor ik het met gierende banden terugbreng naar de winkel.

‘Mijn vriendin wordt lijkbleek en is duidelijk niet van plan het nieuwe aardewerk ook maar één dag een kans te geven’

Maar ze slaat terug. ‘Waarom heb je in godsnaam dit vreselijke ding ooit gekocht?’ vraagt ze, terwijl ze afkeurend naar mijn ietwat scheefgegroeide palmboom wijst. ‘Dat is toch een heel gezellig boompje!’ antwoord ik gepikeerd. Ik kan echter niet ontkennen dat hij in de loop der jaren een iets te groot deel van de woonkamer in beslag is gaan nemen en dus wordt ook de palmboom naar de kelder getild. Omdat het huis nu wel heel kaal aanvoelt, rijden we samen naar het tuincentrum om een nieuwe plant uit te zoeken. Verrassend genoeg zijn we het vrij snel eens over de treurvijg, die niet veel later op de kale plek van de palm staat te glunderen. Het enige wat er nog aan ontbreekt, is een mooie bijpassende pot, dus de volgende dag trek ik mijn stoute schoenen aan en rij ik naar de pottenbakker. Bij thuiskomst presenteer ik trots de glazuurbruine handgemaakte Japanse pot. Mijn vriendin wordt lijkbleek en is duidelijk niet van plan het nieuwe aardewerk ook maar één dag een kans te geven, dus worden de pot en ik meteen weer teruggestuurd. We besluiten daarna geen verrassingen meer voor elkaar te organiseren en voortaan alles op democratische wijze te beslissen. Voorlopig zal onze vloer het dus nog even zonder kleed en de treurvijg het zonder pot moeten stellen.

Lees ook: Géza schrijft: ‘Zijn ogen worden vochtig en meteen heb ik spijt van mijn poging tot opvoeden’

Foto: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-30. Dit nummer ligt t/m 28 juli in de winkel of kun je hier online bestellen.