Géza schrijft: ‘Vooralsnog lijkt het op een slaapfeestje waar geen einde aan komt’

géza weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven. Deze week schrijft hij over samenwonen met zijn vriendin.

Het huis waar zij met haar vriendinnen woonde, werd verkocht en dus trok ze tijdelijk bij mij in. We waren het erover eens dat we nog veel te jong waren en onze liefde te pril om nu al écht samen te gaan wonen, dus zou zij ondertussen op zoek gaan naar een plek voor zichzelf. Het begon met een eenvoudig koffertje volgestouwd met genoeg kleding om de eerste paar weken door te komen. Algauw kwamen daar nog drie hutkoffers bij en inmiddels staat de hele kelder vol met dozen.
Iedere dag komt ze glunderend naar boven met een lading spulletjes waarmee ze weer een nieuw stuk territorium afbakent.
Ik heb nog nooit in m’n leven samengewoond en heb dus geen idee wat me te wachten staat. Veel vrienden hebben me gewaarschuwd: ‘Doe het niet! Het is alleen maar downhill from there!’
Ik ben dus voortdurend op m’n hoede en waakzaam voor het feit dat het elk moment compleet uit de hand kan lopen. Maar vooralsnog lijkt het op een slaapfeestje waar geen einde aan wil komen. Ik ben jaren alleen geweest; natuurlijk bleef er weleens iemand logeren, maar ik was gehecht aan mijn privacy en genoot van het feit dat ik negentig procent van de tijd het rijk volledig voor me alleen had.
Inmiddels staat mijn badkamer vol met flesjes in alle soorten en maten: shampoo voor blond haar, shampoo voor steil haar, shampoo met arganolie, shampoo met moringa-olie, length strengthening shampoo, drie verschillende soorten conditioner, haarmaskers en een antioxidant hair cleanser. Nadat ik alle shampoos uitgespoeld heb, mijn haren gedroogd en mijn lichaam volledig ingesmeerd met haar ‘héél dure’ crèmepjes waardoor ik nog lang jong blijf – geen overbodige luxe als je vriendin negen jaar jonger is – begint onze dagelijkse routine: ik loop een rondje met de hond, terwijl zij bananenpannenkoeken maakt.
Bij terugkomst sprinten hond en ik richting keuken waar het ontbijt al op ons staat te wachten. Na de strijd – die ik negen van de tien keer verlies – wie de koffie mag maken, stevenen we af op mijn favoriete onderdeel van de dag; ik buig plechtig naar voren en vraag haar iedere ochtend weer om een dans. Zij stribbelt altijd even tegen, maar algauw staan we met z’n tweeën te swingen in de keuken. Ik heb nog nooit in m’n leven gedanst, omdat ik me altijd schaamde voor mijn houterige motoriek, maar bij haar durf ik sans gêne het hele repertoire van Dirty dancing en Shakira’s videoclips met elkaar te combineren. ‘Sjongejonge wat hebben wij het leuk hier, hè?’zeg ik terwijl we op adem komen. ‘Ja, maar ik moet wel écht op zoek naar een eigen huisje hoor,’ zegt ze dan. Ik knik verstandig mee, maar weet ook dat we allebei hopen dat ze dat nooit zal vinden.

Géza’s column komt uit VIVA-2020-17. Dit nummer ligt t/m 28 april in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Lees ook: Géza schrijft: ‘De natuur bijt van zich af en confronteert ons met onze nietigheid’