Gezá schrijft: ‘‘Waarom maken vrouwen met weinig kleding aan u zo kwaad?’ vraag ik’

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

De taxichauffeur schudt zijn hoofd terwijl er drie vrouwen van een jaar of twintig met weinig verhullende rokjes oversteken. ‘Is toch niet normaal,’ mompelt hij. Ik heb niet het gevoel dat de opmerking voor mij bestemd is, maar ik heb zin in een beetje conversatie en dus vraag ik: ‘Wat is er niet normaal, meneer?’ Hij kijkt geïrriteerd achterom: ‘Wat die hoeren aanhebben.’ Ik kijk nog even door het raam, naar de vrolijke, wellicht wat aangeschoten meisjes en zeg: ‘Voor een stel hoeren zien ze er wel een beetje preuts uit. Weet u zeker dat het prostituees zijn?’ Hij schudt weer z’n hoofd: ‘Hollandse vrouwen zijn allemaal hoeren.’

‘Dit soort vrouwen vraagt er toch om verkracht te worden?’

Ik voel me beledigd en zeg: ‘Mijn moeder is ook een Hollandse vrouw, meneer.’ Zijn gezicht kleurt rood. ‘Ik heb het niet over je moeder, jongen, dat is vast een nette vrouw. Maar dit soort vrouwen vraagt er toch om verkracht te worden?’ Ik voel het bloed naar mijn hoofd stijgen. ‘Waarom maken vrouwen met weinig kleding aan u zo kwaad?’ De man zet een gespeelde glimlach op: 
‘Ze maken me niet kwaad, ze moeten alleen niet zeiken als ze verkracht worden.’

‘Beschaving zit ‘m – naar mijn mening – in wat we doen en niet in wat we denken’

We zwijgen allebei een poosje. Om het allemaal nog ongemakkelijker te maken, vervolgt hij zijn relaas met: ‘Wist je dat vrouwen meer fantaseren over verkrachtingen dan mannen?’ Ik heb dat toevallig laatst in een film gehoord en dus knik ik. ‘Er is alleen een groot verschil tussen ergens over fantaseren of er daadwerkelijk naar verlangen.’ Hij begrijpt me niet en zegt dat die twee dingen precies hetzelfde zijn. ‘Nee hoor, ik fantaseer met enige regelmaat dat mijn vriendin met een ander in bed ligt, maar zou ze dat echt doen, dan zou ik helemaal gek worden.’ De man kan zijn oren niet geloven: ‘Jij bent echt een rare jongen.’
Ik probeer hem uit te leggen dat we onze fantasieën nu eenmaal niet in de hand hebben. Beschaving zit ‘m – naar mijn mening – in wat we doen en niet in wat we denken.

Toen ik veertien was, ging ik met twee vriendjes naar de film Irreversible. Er zat een negen minuten durende verkrachtingsscène in, waar de halve zaal bij wegliep. Ik weet nog hoe schuldig ik me voelde dat de scène mij niet alleen shockeerde maar ook opwond. Wij hebben allemaal recht op de duisterste fantasieën, het wordt pas een probleem wanneer we anderen ermee lastigvallen.

Ik merk dat ik de man helemaal kwijt ben, hij heeft het volume van de radio opgeschroefd en kijkt stoïcijns voor zich uit. Maar ik laat me niet zo makkelijk uit het veld slaan en vraag: ‘Hoe zou u willen dat vrouwen eruitzien, meneer?’ Hij: ‘Gewoon normaal.’ ‘Maar dan wordt het toch heel saai achter het stuur?’ Hij haalt z’n schouders op en draait nogmaals aan de volumeknop. Gelukkig bereiken we mijn bestemming. Ik open mijn Uber-app terwijl ik uitstap. Eén sterretje voor de moeite.

Lees ook:
‘Bij de pin kijk ik de man nog een keer goed aan en vraag: 
‘Is het echt waar wat je me vertelt?’

Géza’s column komt uit VIVA-2019-46. Dit nummer ligt t/m 19 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Rachel Schraven