Geza schrijft: ‘Als een boze aap, vast in zijn kooi, loop ik briesend door mijn woning’

Géza Weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

De eerste paar weken genoot ik er nog wel van: een Amsterdam zonder stonede toeristen die je vragen of Anne Franks achterhuis in het Red Light District is. Ik probeerde deze lockdown als een noodgedwongen sabbatical te ervaren. Zolang er genoeg eten in de schappen van de supermarkt lag, maakte ik me niet al te druk. Natuurlijk miste ik de avonden met vrienden in restaurants, de wekelijkse bezoekjes aan de bioscoop en de nachtelijke potjes pool in mijn stamkroeg, maar het nieuwe virtuele contact kon dat nog redelijk goed verbloemen. Dagelijks fietste ik naar een van de drie gesloten restaurants – waar ik mede-eigenaar van ben – om de lambrisering een ander kleurtje te verven, de houten vloer te impregneren en alle overige klusjes te doen, die eigenlijk door mijn aannemer gedaan hadden moeten worden.

‘Dit kan toch niet lang meer duren, zegt mijn verstand telkens.’

Ik heb altijd gedacht dat ik niet handig was, maar dit bleek slechts een gebrek aan geduld. Het werkte therapeutisch om concreet met iets bezig te kunnen zijn. Maar nu alle klusjes zijn gedaan, ben ik veroordeeld tot de dagelijkse verveling. Mijn vader heeft me als kind verboden dat woord in de mond te nemen: ‘Het leven is te kort om je ooit te vervelen!’ riep hij wanneer ik een weinig productieve dag dreigde te hebben. We zitten echter al zo lang binnen, dat het nauwelijks meer lukt om op te staan en me te richten op de toekomst. Dagen gaan steeds meer op elkaar lijken; er is geen onderscheid tussen een maandag of een zaterdag. Ik voel me als Bill Murray in de film Groundhog day, een man die verzeild raakt in een loop en elke dag hetzelfde meemaakt. Als een boze aap, gevangen in zijn kooi, loop ik briesend door mijn woning. Maar kwaad op wie? Het virus? De overheid? De wereld? Om de paar seconden scrol ik neurotisch langs nieuwssites, wachtend op de verlossende woorden over een vaccin of een werkend medicijn. Duimend zet ik elke keer de televisie aan wanneer Rutte een toespraak houdt en zijn nieuwe vonnis over ons land uitspreekt. Dit kan toch niet lang meer duren, zegt mijn verstand telkens.

Stiekem hoop ik nog steeds slachtoffer te zijn van een practical joke; dat ik onderdeel ben van een gloednieuw reality-programma en mijn vrienden elk moment binnen kunnen komen om lachend SURPRISE! te roepen. Waarom geniet ik pas van dingen wanneer ze er niet meer zijn? Ik hunker naar mijn oude leven en beloof plechtig de vrijheid die ik had nooit meer als vanzelfsprekend te beschouwen. Niet alleen mis ik het voetballen op het plein, het dansen in de club en het dineren in een restaurant, maar zelfs banaliteiten als een kappersbezoek voelen nu onderdeel van een gelukzalig tijdperk. Het is spijtig dat er zo’n crisis voor nodig is om me te realiseren hoe schitterend het leven altijd was.

Lees ook Géza’s vorige column: Geza schrijft: ‘Voor een paar uur wanen we ons gewone mensen die zich een avond misdragen’

Géza’s column komt uit VIVA-2020-21. Dit nummer ligt t/m 27 mei in de winkel of kun je hier online bestellen.

Foto Rachel Schraven