Géza schrijft: ‘Iemand betalen om zonder gêne een uur lang over mezelf te praten, werkt voor mij heel goed’

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Als kind dacht ik altijd dat de mensen die bij ons voor de deur stonden gek waren. Mijn moeder is psychotherapeut 
en heeft haar praktijk aan huis. 
Bij een gesloten deur wist ik dat er een patiënt binnen zat en ik absoluut niet mocht storen. Toen ik eenmaal doorkreeg dat die mensen helemaal niet gek maar slechts een beetje verdrietig of somber waren, besloot ik ze bij het passeren in het trappenhuis bemoedigend ‘sterkte’ toe te fluisteren. Inmiddels ben ik zelf iemand 
die al twee jaar door een soortgelijk trappenhuis sluipt om met iemand te praten over alles waar ik zelf niet uitkom. Het is grappig hoe ik me in eerste instantie geneerde om mensen te vertellen dat ik in therapie zat, terwijl ik het inmiddels net zo gewoon vind dat mensen in een sportschool hun conditie op pijl proberen te houden.

‘Ik zou opgelucht moeten zijn, dat ze denkt dat ik weer zelfstandig door het leven kan, maar in plaats daarvan is er blinde paniek.’

Het principe dat je iemand betaalt om zonder enige gêne of schuldgevoel een uur lang over je zelf te praten, werkt voor mij heel goed. Maar veel belangrijker: mijn therapeut heeft ervoor gestudeerd om verbanden te leggen die ik zelf niet kan of wil maken. Een paar weken terug zei ze opeens: ‘Lieve Géza, 
je hebt ontzettend veel progressie geboekt en ik acht de tijd rijp om met de sessies 
te gaan stoppen.’ Ik zou opgelucht moeten zijn, dat ze denkt dat ik weer zelfstandig door het leven kan, maar in plaats daarvan is er blinde paniek. Ik heb me namelijk 
nooit gerealiseerd dat dit zou eindigen en opeens voelt het alsof ik afscheid moet nemen van een goede vriendin. Vandaag is onze laatste sessie en dus fiets ik langs bloemenwinkel Pompon om de mooiste hortensia’s van de stad te halen. Een beetje zenuwachtig kom ik de praktijk binnen. Ik 
heb geen idee hoe ik deze vrouw duidelijk kan maken 
hoe belangrijk ze voor me is geweest. Het liefst zou ik haar willen knuffelen, maar ik begrijp dat dat tegen de ongeschreven regels is.

‘Teleurgesteld 
trippel ik de trappen af.’

Ik besluit een van mijn columns over haar voor te lezen en daarmee een blijk van waardering te tonen. Ze moet lachen om de eerste paar regels, maar al gauw valt ze stil en zegt dan: ‘Ik geloof niet dat ik dit verder wil horen. Je hebt me verkeerd geciteerd en dit is een veel te precair onderwerp om zo kort samen te vatten.’ 
Ik verbleek helemaal en zeg vlug dat ik haar naam niet genoemd heb. Het is een poosje ongemakkelijk en allesbehalve het afscheid zoals ik me dat had voorgesteld. Teleurgesteld 
trippel ik de trappen af. Laten we hopen dat ik snel weer een depressietje krijg zodat ik goed kan maken met haar.

Géza’s column komt uit VIVA-2019-44. Dit nummer ligt t/m 5 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Rachel Schraven