Géza schrijft: ‘Bij elke filmpremière zat ik trillend in de zaal om me heen te kijken: vinden ze me leuk?’

géza schrijft

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Jarenlang behoorde ik tot de grote groep mensen die Taylor Swift irritant vond. Ik was absoluut niet in staat om één van haar nummers op te noemen en was ook zéker niet van plan dat ooit wel te kunnen. Ik vond Taylor een Amerikaans huppelkutje zonder karakter, die hysterisch vrolijke, zeer oppervlakkige tienerliedjes zong. Dus zat ik juichend voor de televisie toen Kanye West tijdens de VMA’s in 2009 Taylors microfoon afpakte en haar dankspeech op brute wijze onderbrak: ‘Yo, Taylor, I’m really happy for you. I’mma let you finish, but Beyoncé had one of the best videos of all time!’ Weinig medelijden had ik destijds met de piepjonge, zichtbaar verbouwereerde zangeres. Ik was immers fan van Kanye West. Nu, elf jaar later, ben ik dus redelijk sceptisch als mijn vriendin Miss Americana opzet, een documentaire over het leven van Taylor Swift. In de docu zien we een zeer gedisciplineerd en eager meisje. Iemand die jarenlang de mond is gesnoerd. Lachen, zwaaien en vooral niet je mening opdringen aan anderen, dat is haar met de paplepel ingegoten.

Dat ik op mijn drieëndertigste nog fan zou worden van Taylor Swift, wie had dat ooit gedacht?

Ze is voortdurend bezig met het beeld dat men van haar heeft. Elke willekeurige opmerking op social media trekt ze zich persoonlijk aan. Een opmerking over haar gewicht heeft direct invloed op haar eetpatroon. Ze speelt continu de rol van het perfecte meisje. Ik vind het moeilijk om toe te geven, maar ik merk dat ik een zwak begin te krijgen voor Taylor. Erger nog: dat ik iets in haar herken. Zelf was ik op de toneelschool alleen maar bezig met de goedkeuring van mijn docenten. Bij elke presentatie die ik voorbereidde, dacht ik alleen maar: wat zouden mijn leraren leuk vinden? Ik had mijn hele middelbareschooltijd alleen naar hiphop geluisterd, maar ging opeens veinzen dat ik idolaat was van mensen als Jacques Brel en Ramses Shaffy. En na de toneelschool werd dat niet veel beter. Bij elke filmpremière zat ik trillend in de zaal om me heen te kijken: vinden ze me leuk? Waarom lachen ze niet? Waarom huilt er niemand? De dagen erna, als de recensies kwamen, lag ik kotsmisselijk in bed, te bang om een krant uit de brievenbus te pakken. Voldoen aan het beeld waarvan je denkt dat anderen dat willen zien: het is een dodelijk vermoeiend traject. Laat staan als de hele wereld naar je kijkt.

Een jaar nadat Taylor volledig van de radar verdween, besluit ze niet terug te keren als het perfecte meisje, maar haar stem anders te gebruiken. Ze is een vrouw geworden die zich niet meer laat leiden door de mening van anderen. Voor het eerst schrijft ze – geheel tegen het advies van haar management in – geen oppervlakkige liefdesliedjes meer, maar spreekt ze zich muzikaal uit over de politiek en andere belangrijke zaken. Tegen het einde van de documentaire betrap ik mezelf erop dat ik zit mee te zingen met haar liedjes. Dat ik op mijn drieëndertigste nog fan zou worden van Taylor Swift, wie had dat ooit gedacht?

Lees ook: Géza schrijft: ‘Pas na drie bloedtesten was ik weer gerustgesteld’

Géza’s column komt uit VIVA-2020-11. Dit nummer ligt t/m 18 maart in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «