Géza schrijft: ‘U bent de reden dat ik niet meer in Nederland wilde wonen’

géza schrijft

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA over zijn leven.

Het is 20 oktober 2012. Robert Vuijsje en ik lopen door het snikhete Paramaribo. Morgen gaat onze film Alleen maar nette mensen in première. We zijn onderweg naar een tentje dat beroemd is om zijn saotosoep. Vlak voordat we naar binnen gaan, spreekt een Surinaamse man van een jaar of dertig Robert aan: ‘Meneer Vuijsje, mag ik u wat zeggen?’ Ik ervaar een gevoel van trots, dat Robert zelfs hier aan de andere kant van de wereld fans lijkt te hebben.

‘U bent de reden dat ik niet meer in Nederland wilde wonen.

Door uw boek voelde ik me daar niet langer op mijn plek. Telkens als ik het woord ‘neger’ las, sprongen bij mij de littekens van de slavernij weer open.’ Robert is een van de liefste en verlegenste mensen die ik ken. Ik zie het zweet op zijn voorhoofd toenemen en haperend zegt hij: ‘Oh, dat is absoluut niet mijn bedoeling geweest.’ Zijn boek is satirisch en karikaturaal. Het drijft de spot met alle bevolkingsgroepen en bovendien weet ik dat Robert een grote liefde voor de zwarte cultuur heeft. Daardoor heb ik ondanks alle commotie rondom het boek ook geen seconde getwijfeld of ik de rol van David wel moest spelen. Ik wil de man zeggen dat ik zijn uitspraak een tikkeltje overdreven vind. Jij hebt de slavernij helemaal niet meegemaakt, hoor ik mezelf denken. Maar ik realiseer me dat het er totaal niet toe doet, wat ik denk. Wij blanken hebben ons zo lang zo slecht gedragen richting donkere mensen, wij behoren rekening te houden met hoe zij zich daar nu over voelen. Precies om die reden vind ik het onwerkelijk om te zien hoe ons land zichzelf voor schut zet door nog steeds geen definitief einde te maken aan de hele zwartepietendiscussie.
Ja, sinterklaas is een traditioneel feest. Een feest waar ook ik altijd met veel plezier aan heb meegedaan. Als wij enige vorm van beschaving hadden gekend, dan hadden we na het horen van een tiental klachten uit de zwarte gemeenschap gezegd: ok, dan veranderen we het toch in groene, rode, gele, blauwe en paarse pieten. Kinderen zouden dit brede scala aan nieuwe kleuren ongetwijfeld met veel plezier hebben omarmd; hoe meer kleuren, hoe meer feest. Nu heeft deze vrolijke traditie een bitter smaakje gekregen, het is een beladen festijn geworden en dat hebben we helemaal aan onszelf te danken. Als ik in de krant lees dat er ook dit jaar weer in toenemende mate voorstanders van zwarte piet als middeleeuwse barbaren de straten op gaan om − onder toeziend oog van kleine kinderen − erop los te slaan, ebt al mijn hoop in dit land weg.

Lees ook:

Geza schrijft: ‘Hoe word ik rijk? ‘

Géza’s column komt uit VIVA-2019-49. Dit nummer ligt t/m 10 december in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Rachel Schraven