Géza schrijft: ‘Al gauw geef ik me eraan over en zie ik ook mijn eigen vuist omhoog schieten’

geza weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

De video waarin George Floyd van adem beroofd werd door een politieagent hakte er flink in. Ik heb veel zwarte vrienden, al van kleins af aan ben ik me ervan bewust dat racisme voor deze mensen een wezenlijk en dagelijks onderdeel van hun leven is. Na het zien van dit gruwelijke filmpje, bel ik mijn beste vriend op en zeg ik hem geëmotioneerd dat ik hoop dat de zwarten de witten eens flink zullen toetakelen. Natuurlijk slaat mijn opmerking nergens op, ik ben zelf een witte man en sta er niet om te springen een pak slaag te krijgen, maar mijn woede onttrekt zich aan iedere vorm van ratio. ‘Genoeg is genoeg,’ bulder ik door de telefoon. Mijn vriend kent mij lang genoeg om hier niet tegenin te gaan. Geen seconde twijfel ik dan ook, wanneer vrienden vragen of ik mee kom protesteren op de Dam. ‘Vergeet je mondkapje niet’ schrijft iemand in onze groepsapp. Ik realiseer me dat ik geen mondkapje heb, maar nog voor ik de kans krijg me af te melden, komt mijn buurvrouw naar buiten met een lichtblauw kapje op. ‘Heb je er ook één voor mij?’ vraag ik brutaal. Ze snelt meteen naar boven en niet veel later lopen we allebei, met bedekte gezichten, richting de Dam.

‘Na een quarantaine van drie maanden is het bijna apocalyptisch om weer zo veel mensen bij elkaar te zien.’

Het is even wennen wat we daar aantreffen; na een quarantaine van drie maanden is het bijna apocalyptisch om weer zo veel mensen bij elkaar te zien. Vijfduizend mannen en vrouwen (zwart en wit) steken massaal hun vuist de lucht in en beantwoorden iedere ‘Black Lives’ die klinkt met een luide: ‘Matter’. Het voelt nog een tikkeltje ongemakkelijk, maar al gauw geef ik me eraan over en zie ik ook mijn eigen vuist omhoog schieten.

De reacties de dagen erna zijn niet mals; heel ‘rechts’ Nederland grijpt zijn kans om de langdurig opgebouwde gal over onze burgemeester Halsema uit te spuwen. Men roept massaal dat ze moet aftreden en er wordt zelfs een motie van wantrouwen ingediend. Femke probeert zich staande te houden tussen al dit politieke geweld, maar ze kwakkelt zichtbaar. Ik geloof haar, dat het naïviteit is geweest, dat ze niet wist dat er meer dan driehonderd mensen naar de Dam zouden komen. Ik schrok zelf ook van de gigantische hoeveelheid mensen. Maar de reacties van mensen die hun woede uitspreken, omdat ze familieleden hebben moeten begraven via een livestream en van winkeliers die zich afvragen of ze dan voor niets drie maanden hun winkels hebben dichtgehouden, overstemmen nu het geluid van de demonstranten, wier boodschap o zo belangrijk is. Achteraf is het makkelijk praten, maar wat had onze burgemeester zichzelf een hoop ellende kunnen besparen als ze de microfoon had gegrepen en de mensen had uitgenodigd om de volgende dag terug te komen op het Museumplein, waar wel anderhalve meter afstand gewaarborgd had kunnen worden. Juist omdat al die aanwezige lives matter, had ze de verantwoordelijkheid moeten nemen voor de gezondheid van haar burgers.

Lees ook: Géza schrijft: ‘Met open mond ging ik steeds dichter bij m’n tv zitten’

Foto: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-26. Dit nummer ligt t/m 30 juni in de winkel of kun je hier online bestellen.