Géza schrijft: ‘Hij sprak er niet meer over en de boeken verdwenen’

geza weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Het is me niet gelukt. Maanden binnen gezeten. Duizend pogingen, maar niet één bladzijde is er gelezen. Natuurlijk wel een krantje her en der. Maar het voornemen deze lockdown te gebruiken om mijn literaire achterstand bij te werken, is compleet naar de gallemiezen. Nu heb ik ook nog eens de pech dat mijn beste vriend een gedisciplineerd lezer is. Elke ochtend staat hij op, loopt hij een rondje hard en daarna stort hij zich op zijn gigantische boekenkast. Zonder uitzondering leest hij elke morgen van negen tot twaalf en dan begint hij aan de rest van zijn productieve dag. Ik vind het neurotisch en spartaans, het irriteert me tot op het bot, maar ik kan niet anders dan bekennen dat ik er jaloers op ben.

Om een uur of één maken wij vaak een wandeling; ik net wakker, hij al meerdere werelden verkend. Onze vriendschap is tamelijk gelijkwaardig; als ik verdrietig ben, bel ik hem op en wanneer hij ergens mee zit, klopt hij bij mij aan. We zijn allebei niet uitzonderlijk slim, maar beschikken over een redelijke algemene kennis en toch merk ik dat hij mij sinds een paar jaar voorbijstreeft. Zijn vocabulaire is veel rijker geworden dan dat van mij en met zijn steeds scherpere redevoeringen bewijst hij dat je je dagen beter kunt vullen met lezen dan met (het trachten van) schrijven. De wijzen spreken minder en luisteren meer.

Het verdrietigste is dat hij de hoop in me heeft opgegeven; voorheen kocht hij een boek waar hij zelf door bevangen was geraakt ook voor mij. Hij stuurde me passages door, probeerde zijn enthousiasme – koste wat het kost – met me te delen, in de hoop dat het een gemeenschappelijk goed zou worden. Hij zag aan me dat het me benauwde; de boeken, die zich steeds verder opstapelden, werden een te grote opgave en dus hield hij er van het ene op het andere moment mee op. Hij sprak er niet meer over en de boeken verdwenen geruisloos in de kast.

Het enige moment dat ik me wel kan overgeven aan het lezen van een boek is op vakantie. Ordinair aan een zwembad, onder een parasol – dan lukt het en brengt het me onmiddellijk een gevoel van groot geluk. Als ik eindelijk in de ban raak van een goed verhaal, dan realiseer ik me dat er niets mooier is en neem ik me altijd weer voor om het vast te houden, om altijd te blijven lezen, ook wanneer ik terug ben. Maar elke keer verbreek ik die belofte aan mezelf en verdrink ik weer in andere futiele zaken. Als mensen mijn vriend en mij later zullen omschrijven, dan zal ik wellicht de boeken in gaan als de avontuurlijkste van ons twee, maar alleen hij zal weten dat zijn avonturen duizendmaal grootser, meeslepender en fantasierijker waren.

Lees ook Géza’s vorige column: Geza schrijft: ‘Juist in deze dagen, waarin de muren soms op je afkomen, is het de ideale ontsnapping’

Foto: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-22. Dit nummer ligt t/m 3 juni in de winkel of kun je hier online bestellen.