Géza schrijft: ‘Zijn ogen worden vochtig en meteen heb ik spijt van mijn poging tot opvoeden’

géza weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Teleurgesteld kijken de twee jongens me aan, als speelgoedwinkel de Wigwam dicht blijkt te zijn op zondag. Wanneer ik ze vriendelijk probeer uit te leggen dat een cadeau er vandaag niet inzit, zie ik de tranen in hun ogen springen. ‘Maar papa had het beloofd,’ snottert Lowietje terwijl er een grote luchtbel uit zijn neus opbloeit. Dat klopt, zijn vader heeft – geheel tegen oom Géza’s zin in – beloofd dat ik ze op een presentje ga trakteren. En omdat ik weinig ruggengraat bezit, staan we nu dus voor deze gesloten speelgoedwinkel. Willem – de oudste van de twee – geeft echter niet zo snel op en stelt voor op zoek te gaan naar een winkel die wel open is. Nog voor ik iets kan zeggen, zijn de twee mannetjes al weggeschoten en rest mij geen andere keuze dan achter ze aan te hollen. Op de volgende hoek is de speelgoedwinkel wel open en Lowietje stiefelt direct op een lichtblauwe mountainbike af. ‘Ik wil een nieuwe fiets!’ roept hij opgewonden. Ik leg hem uit dat dit niet binnen het budget past dat oom Géza in gedachte had en vraag of er nog iets anders is wat hij zou willen hebben. Hij schudt nee en klimt op het kleine voertuig om een rondje door de zaak te maken.

‘Ik ga op mijn knieën zitten en kijk Lowietje indringend aan’

Geïrriteerd komt er een mevrouw achter de kassa vandaan, die mij verwijtend aankijkt terwijl ze het kinderfietsje afpakt en weer op zijn plek terugzet. Ik wil de vrouw uitleggen dat ik geen enkele ervaring met kinderen heb en slechts een hond bezit, maar ik word onderbroken door Willem, die een brandweerwagen uitgekozen heeft. Ik doe alsof ik het ding van alle kanten bewonder, maar stiekem probeer ik ergens de prijs te ontdekken. Zeventien euro vijfennegentig, net iets duurder dan ik me had voorgenomen – zeker voor een kind dat ik tot een uur geleden helemaal niet kende – maar ik ben al lang blij dat Willem niet ook een nieuwe fiets ambieert. Enthousiast laat ik de wagen aan Lowietje zien en vraag of hij er ook zo één wil. Lowie heeft echter al drie dinosaurussen gevonden en besloten die allemaal mee naar huis te nemen. Ik ga op mijn knieën zitten en kijk Lowietje indringend aan: ‘Vriendje van mij,’ fluister ik voorzichtig. ‘Het is niet zo aardig als je een cadeautje van oom Géza mag uitkiezen, om er dan drie te vragen. Begrijp je dat?’ Meteen worden zijn ogen weer vochtig en heb ik spijt van deze vergeefse poging tot opvoeden. Zodra we de deur uitlopen – Willem met zijn nieuwe brandweerwagen en Lowie met de grootste (en duurste) dino – zie ik Julia, de zus van Lowie, met haar vriendinnetje op ons afrennen. ‘Papa zegt dat wij ook een cadeau krijgen van oom Géza!’ Mijn gezicht vertrekt en met een flinke dosis tegenzin reken ik voor nog eens veertig euro aan knuffels af. Als ook de meisjes zonder te bedanken, maar mét hun nieuwe knuffels naar huis rennen, weet oom Géza het zeker: voorlopig blijft het nog even bij de hond.

Lees ook: Géza schrijft: ‘Ik was ervan overtuigd dat mijn zorgvuldig opgebouwde populariteit aan diggelen zou zijn’

Foto: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-29. Dit nummer ligt t/m 21 juli in de winkel of kun je hier online bestellen.