Géza schrijft: ‘Ik was ervan overtuigd dat mijn zorgvuldig opgebouwde populariteit aan diggelen zou zijn’

Géza Weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Ik ben niet onzeker over mijn uiterlijk. Tien centimeter erbij zou natuurlijk geen overbodige luxe zijn, maar ik ben er in de loop der jaren aan gewend geraakt overal en altijd de kleinste van de klas te zijn. Gelukkig is mijn lichaam goed in proportie en heb ik een atletische bouw, die ondanks een groot gebrek aan discipline altijd behoorlijk in shape is gebleven. Wel heeft een manueel therapeut onlangs geconstateerd dat mijn linkerbeen zo’n twee centimeter langer is dan mijn rechterbeen, wat de al vijftien jaar terugkerende pijn in mijn rug verklaart. De therapeut weigerde echter te erkennen dat ik in feite dus twee centimeter langer ben dan nu op Wikipedia wordt gesuggereerd. Veel onzekerder ben ik over mijn huid. Ik heb een beetje vettige wangetjes, die bij een té groot stuk chocola of gebrek aan slaap meteen hun onvrede uiten middels een reeks puisten. Op de middelbare school kende ik een hormonaal dieptepunt, toen ik bij de opnames van een kinderserie slecht reageerde op make-up en een acute acne-uitbraak kreeg.

Wanneer ik jonge jongens met een slechte huid zie lopen, voel ik altijd de neiging om ze aan te spreken

Van de een op de andere dag zat ik onder de pukkels. Juist in deze puberale fase, waarin alles om uiterlijkheden draait, was dit een flinke klap in het gezicht. Ik durfde de eerste paar dagen helemaal niet meer naar school; ik was ervan overtuigd dat mijn zorgvuldig opgebouwde populariteit meteen aan diggelen zou zijn wanneer men de rode bultjes met witte puntjes erop zou zien. Mijn klasgenoten zeiden er tegen mij niets over, maar het stak me dat er achter mijn rug grappen werden gemaakt over mijn ‘maanlandschap’. Meerdere antibioticakuren werden voorgeschreven, allemaal zonder succes. Elke ochtend rende ik meteen na het ontwaken naar de spiegel om te kijken of mijn huid al wat beter was. Een vol jaar heb ik met deze gevoelige oneffenheden rondgelopen en nog zeker twee jaar had ik last van fantoompuistjes; al waren de pukkels weg, ik schaamde me wel voor mijn gezicht. Nog steeds vind ik het moeilijk om mezelf terug te zien in films, waarbij het felle licht zo nu en dan de kleine littekens onthult. Ik heb in het verleden zelfs met de fantasie gespeeld om ze weg te laten laseren of vol te laten spuiten met botox. Gelukkig heb ik nu een vriendin die de onuitwisbare sporen van mijn jeugd als sexy beschouwt en mij heeft weten te overtuigen dat littekens juist heel aantrekkelijk kunnen zijn. Wanneer ik jonge jongens met een slechte huid zie lopen, voel ik altijd de neiging om ze aan te spreken. Ik wil ze geruststellen, dat het allemaal voorbij gaat. Voor je het weet zit er een baard die alle jeugdigheid zal verhullen.

Lees ook: Géza schrijft: ‘Ik stond met m’n bek vol tanden, want ik had het inderdaad niet gezien’

Foto: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-28. Dit nummer ligt t/m 14 juli in de winkel of kun je hier online bestellen.