Geza schrijft: ‘Zelfs op een begrafenis bewonderde ik het kerkplafond’

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

‘Vijf jaar geleden kwam ik op het idee om mijn (huur)huis te verbouwen. De studentenwoning moest een volwassen appartement worden. De versleten Ikea-kast werd ingeruild voor een exemplaar van Deens design. Op de plek waar mijn ooit hagelwitte, maar inmiddels bruingele bank had gestaan, verscheen een handgemaakt Italiaans ontwerp. De meest grondige onderneming werd de badkamer. Of beter gezegd: de keuken met douchecabine. Waar ik mezelf bijna tien jaar lang elke ochtend in een lekkend hok had staan wassen en vervolgens tot aan mijn enkels verzonken in water mijn eieren moest bakken.

Het aanrecht werd gesloopt en maakte plaats voor een schitterend zeventiende eeuws gietijzeren bad, dat ik bij mijn lievelingswinkel Piet Jonker op de kop had getikt. Een spannende periode: mijn eerste verbouwing. Niet eerder raakte ik zo geobsedeerd door iets als met het inrichten van mijn stulpje. Nachtenlang zat ik op mijn laptop te speuren naar de juiste lampjes, kastjes, stoeltjes, tegeltjes en spiegeltjes. Zelfs de kleur voor de radiatoren kiezen, was een klus waar ik uren over deed. Overal waar ik kwam, keek ik om me heen: wat voor vloeren hebben ze hier? Is de badkamer gestuukt of betegeld? Zitten er spots in de plafonds of wordt er gebruikgemaakt van indirect licht?

De gekte sloeg zo ver door dat ik mezelf er zelfs op een begrafenis op betrapte dat ik de lampen van het kerkplafond aan het bestuderen was. In een chic hotel in Londen maakte ik heimelijk foto’s van de 
bakelieten lichtschakelaars. Stekkerdozen en schakelaars zijn immers altijd een doorn in het oog. Was dit een nieuwe vorm van neurose of had 
ik het verkeerde beroep gekozen en schuilde er eigenlijk een binnenhuisarchitect in mij?

Nu, vijf jaar later, kreeg ik wederom de kans om dat uit te zoeken. Ik ben in de gelukzalige positie dat ik een huis in Amsterdam heb kunnen kopen. Natuurlijk moest ook dat weer grondig worden verbouwd. Een half jaar lang heb ik er op toegezien hoe een vijftal mannen stukje voor stukje het fundament legden voor mijn droomplek. Velen vinden verbouwen de meest stressvolle gebeurtenis in hun leven. Meerdere huwelijken lijken te sneuvelen en een burn-out ligt meer dan ooit op de loer. Het duurt altijd twee keer zo lang als de aannemer belooft, om nog maar te zwijgen over de eindfactuur die nooit in de buurt komt van het vooraf geschetste kostenplaatje. Zo ging het bij mij ook, maar de dag dat het af was en de verhuiswagen met mijn hele leven erin bij mijn nieuwe paleisje aankwam, was het allemaal vergeven en vergeten. Als alles door mijn vrienden en mij uit dozen is gehaald en een nieuw plekje heeft gekregen, loop ik naar mijn gloednieuwe Quooker om een kan thee te vullen. Afgepeigerd zitten we in stilte op de houten visgraatvloer, en dan voel ik de tranen komen. Zelden heb ik me zo gelukkig gevoeld.’

Géza’s column komt uit VIVA-2019-25. Dit nummer ligt vanaf 19 juni in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties?
Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.