Glansrijk door de tropenjaren

Ken je ze? Van die maniakaal om zich heen kijkende moeders. Wallen onder de ogen, dof haar, twee zitjes op hun volgepakte moederfiets en de lust om te lachen lijkt ze voor eeuwig vergaan te zijn. Typisch gevalletje tropenjaren.

Stop!
Een half jaar geleden kon je me zo uittekenen. Ik speelde het klaar om zodanig over mijn grenzen heen te gaan, dat ik in het ziekenhuis belandde. Ik voelde me daarna vooral ellendig. Mijn lief vatte de situatie treffend samen: “Je maakt het jezelf vaak zo moeilijk. Ik denk echt dat het leven leuker is als je wat minder streng voor jezelf bent.”

Werk
Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik maakte van de nood een deugd en besloot een artikel te schrijven over mijn zoektocht hoe je dan wél glansrijk door die tropenjaren heen komt. Hop, daar had ik mezelf nog meer werk bezorgd. Maar wel leerzaam werk hè?

Mama-wat?
Ik ging voor mijn artikel te rade bij twee ‘mama-coaches’. Ja mensen, dat dacht ik dus ook: huh? Mama-watte? Maar goed, een balans vinden tussen werk, huishouden, zorgen, sociale contacten, sporten en niet te vergeten je relatie is blijkbaar iets waar wel meer vrouwen mee worstelen. Deze mama-coaches wisten van de hoed en de rand en kwamen met tips en inzichten waarvan ik graag bij de geboorte van mijn eerste dochter op de hoogte was geweest.

Kom op, doorgaan
Bij mij bleek het een combinatie van doordraven en verantwoordelijkheidsgevoel die me de das omdeed. Als ik moe was? Dan zette ik nog een tandje bij. Want ik kon beter nu de was doen/mijn mailtjes versturen/de troep opruimen/de lege koelkast vullen/mijn administratie invullen, dan kon ik daarna even relaxen. Maar dat moment kwam natuurlijk nooit, want het werk was nooit af.

Tropisch
Inmiddels heb ik wat meer balans gevonden tussen doen en nietsdoen. Niet meer ’s avonds werken. Boeken lezen. Fietsen met de meiden. En heel vaak HO! tegen mezelf zeggen. Je kunt die tropenjaren zo tropisch maken als je zelf wilt.

Viva Mama 4 met daarin mijn artikel ‘Ik kan niet meer’ ligt nu in de winkels.