Glijden met Robbie Williams

Vroeger zat ik op jazzballet. Ik mocht zelfs in de selectiegroep die serieuze optredens gaf. Trots als een pauw was ik toen ik voor het eerst een les meedeed tussen de meiden die allemaal een paar jaar ouder waren dan ik. Wat keek ik tegen ze op!

Maar ik was ook een beetje jaloers. Ik was namelijk, net als zij, groot fan van Take That. En waar zij al naar concerten mochten, vond mijn moeder mij nog te jong. Ik hing aan hun lippen terwijl ze vertelden over hoe zij onze helden in het echt hadden gezien. Ik danste fanatiek mee op de remixen die zij hadden gemaakt van allerlei Take That-hits. Ik verzamelde plaatjes en posters om mee te nemen naar de les en draaide de (zelf bij elkaar gespaarde) videoband van een liveconcert helemaal grijs tot ik alle liedjes kon meezingen en alle danspasjes kende.

Ondeugende kop
Ik was vooral verliefd op Mark Owen, maar Robbie Williams was destijds een goede tweede. Waar Mark vrij braaf was, straalde Robbie één en al brutaliteit en gezelligheid uit. Wat een heerlijk ondeugende kop had hij, iets waarmee hij menig tienermeisje het hoofd op hol bracht. Wat was ik verdrietig toen hij de band verliet, Take That was zonder hem gewoonweg niet meer hetzelfde.

Toen Take That in 2011 Nederland aandeed tijdens hun reünietour, was ik natuurlijk van de partij. Helemaal fantastisch, maar feit was wel dat Robbie Williams de ster van de avond was. Doodziek stond hij op het podium, maar hij gaf alles en zette het hele stadion op z’n kop. Ik nam me voor: als hij ooit met zijn solotour naar Nederland komt, ben ik erbij.

Verzengende hitte
Dat was afgelopen zaterdag het geval! Met vriendinnetje Monique, jullie ook wel bekend als culy-blogster hier op Viva.nl, ging ik op pad. Zij is (ook) een bakvis als het op Robbie aankomt, dus voor mij het perfecte gezelschap. We zaten vrij hoog achterin, maar dat mocht de pret niet drukken. Naast een prachtig podium waren er ook schermen, die mister Williams regelmatig gebruikte om het publiek met twinkelende ogen te bespelen. Gosh, we gleden zowat van onze ArenA-stoeltjes af en nee, dat was niet vanwege de verzengende hitte bovenin het Ajax-stadion.

Janken van jaloezie
Robbie begon, zoals het hoort, met Let Me Entertain You en eindigde, zoals verwacht, met Angels. Daartussen speelde hij gelukkig voor mij maar een paar nummers van zijn nieuwe album (dat ik niet ken) en heel veel oudere hits, die door ons lekker luidkeels en belachelijk vals werden meegeblèrd. Ook mocht er een dame bij ‘m op het podium komen, die hij stevig vastpakte en voor wie hij onder meer Everything Changes (de Take That-hit) zong, waardoor ik bijna moest janken van jaloezie en nostalgie.

Robbie was zijn heerlijke zelf op het podium. Druk, gek, springen, dansen, kletsen, lachen… De man is niet de beste zanger, maar wél een groot artiest. De show was mooi aangekleed met projecties, Robbie-vormige borstbeelden, lichten en vuurwerk. Het was een avond om nooit te vergeten.

Beeld: ANP