Grapjas

geen

Gehuld in zuurstokroze prinsessen-polyester tekent ze of haar leven er vanaf hangt. Bij het horen van mijn vederlicht gehuppel op de trap kijkt ze op en lacht haar melktanden bloot terwijl haar rechteroog glinstert achter haar roze brilletje. Haar linkeroog glinstert waarschijnlijk net zo hard, maar die zit verstopt achter een grote Disney-oogpleister.

Strakke bek
Het lijkt wel gisteren dat haar leven één grote verwondering was, waarin vraagtekens en verkenning de boventoon voerden. Zodra haar wereld groter werd, bekwaamden wij ons noodzakelijkerwijs in het trekken van een strakke bek. Regelmatig onttrekt ze een schaterlach aan onze pokerfaces met acties die echt niet door de beugel kunnen. Maar lachen zet bij strafbare feiten een dikke streep door onze pedagogische represailles, dus verstoppen wij buiten haar gezichtsveld iedere grinnik in onze handpalm waarna wij haar de consequenties van haar daden uitleggen.

Klimrek
Vanaf het moment dat ze kon staan beschouwde zij haar leven als één groot klimrek, waardoor wij al snel genoodzaakt waren alle klimbare voorwerpen uit haar kamer te verwijderen. Toen in haar kamer niets meer over was waarop ze kon klimmen, slaagde ze erin haar bed haar hele kamer door te slepen richting commode, waardoor de hoog weggezette potjes crème alsnog binnen haar handbereik kwamen.

Sneeuw in juni
Toen ik op een gegeven moment haar kamer betrad, glibberde één kort moment van vreugde langs mijn hersenstam bij het naar buiten kijken. “Het heeft gesneeuwd!”. Die korte vreugde liet mij voorbij gaan aan het feit dat het in juni doorgaans niet sneeuwt. Een grote pot uitgesmeerde sudocrème op het raam is geen zeldzaamheid in Jody’s wereld. Sudocrème op haar bed, verwarming, commode en vloer ook niet, trouwens.

Sneeuwpop in juni
Een klein sneeuwpopje op bed keek me aan. Grote blauwe ogen vanuit een spierwit snuitje liet al het kwaad in de wereld voor even vergruizen, terwijl zij aarzelend twee witte voorpootjes omhooghield. En zoals zo vaak kon ik niets anders doen dan even de kamer uit te gaan, mijn schaterlach te verstoppen achter mijn pedagogische masker en haar bestraffend toespreken, waarna wij haar bed met bouten aan de muur verankerden.

Uierzalf en andere pret
Ondanks dat wij in de loop der jaren getraind zijn in het wegzetten, verdonkeremanen en achterover drukken van ogenschijnlijk normale voorwerpen die in Jody’s handen fatale wapens worden, vergeten wij dat onze mentale aanwezigheid gewenst is wanneer bijvoorbeeld een duttende pot uierzalf en onze vegeterende poes zich in elkaars buurt bevinden. Het arme dier heeft nog dagen met een hanenkam rondgelopen. En toen onze kater vervolgens een parasitaire relatie aanging met een roedel spoelwormen waardoor hij ons bed verwarde met de kattenbak, doorzag onze prinses feilloos ons strontgerelateerde trauma en koppelde dit aan haar  donkerbruine plastic dinosaurus die liggend op zijn zij perfect een drol bleek te kunnen imiteren. De snerpende “Giiiizzzzzzmoooooo!” uit mijn keel, waarbij ik door alle stress vergat dat ik met mijn stemgeluid geen stadion hoefde te vullen, maakte Jody’s hele dag goed.

Aanvaardbaar
Zij is nu vijf jaar, en inmiddels zijn haar streken tot een meer aanvaardbaar niveau gezakt. De bouten in de muur zijn verwijderd en klimmen doet ze alleen nog op legitiem klimmateriaal. Ze groeit op. En dat is goed. Maar stiekem hoop ik, dat ze ondanks alle apenstreken, dat opgroeien niet té snel doet.

@ Beeld: privébezit