Blog Chantal: Groots blunderen

Het was best stoer. In mijn eentje de trein pakken naar het strand. Twee uur heb ik het er volgehouden, inclusief zware bewolking, toen ik besloot mijn spullen te pakken en weer op huis aan te gaan. Vlug sprong ik de trein in, waarbij één van mijn slippers uit gleed en op het spoor belandde. De trein was een beetje vroeg en de conducteur die buiten wat zonnestraaltjes opving zag het gebeuren.

De dromer
Samen keken we naar die slipper, zo verloren tussen de kiezelsteentjes, onder het opstapje van de trein. “Ja mevrouw, ik denk dat u het beste de volgende trein kunt pakken, want op deze manier kunt u er met geen mogelijkheid bij.” Ik knikte, maar een stroom aan gedachten vloog door mijn hoofd. Wat als ik languit ga liggen op het perron en mijn arm ertussen wring? In actiefilms zie je ook dat mensen elkaar van het spoor trekken, tienden van een seconde voordat de trein over datzelfde spoor zou razen. Misschien kan ik er nét bij?

De waaghals
Twijfelachtig overdacht ik mijn niet geheel risicoloze plan voor die goedkope teenslipper en overwoog de onschatbare waarde van het extra half uurtje dat ik dan niet hoefde te wachten, ook al had ik net twee uur liggen lapzwansen op het strand. De beste man had misschien wel door dat hij met een waaghals te maken had en kwam met een oplossing. “Wacht u maar even hier mevrouw. Ik heb nog wel iets liggen.” Binnen een minuutje stond hij weer voor me met een vlaggenstok. Hij schepte triomfantelijk mijn slipper van het spoor in mijn grijpgrage handen. Enthousiast bedankte ik hem, ging zitten en bedacht me dat dit weer een typische Chantal-actie was. Ik heb het nog niet verleerd.

De vogelvriend
Het heeft vast en zeker met mijn eigen onhandigheid en spontaniteit (oftewel: idiote impulsiviteit) te maken. Maar soms denk ik dat mijn karmakaarten nu eenmaal zo liggen. Het lot, de balans, zoiets. Het overkomt alleen mij dat een vogel precies in mijn handtas schijt, bijvoorbeeld. Ik herinner me nog heel goed hoe de eerste date met mijn huidige vriend verliep. Het was een geweldige avond, laat ik dat voorop stellen. Maar de afloop, dat was een ander verhaal.

De gênante dater
We zijn nu bij elkaar, dat is het enige wat telt, dus ik blok dat nare moment maar dat ik naast hem in de auto zit en de geur van poep steeds penetranter mijn neus prikkelt. Plots dringt het tot me door dat ik in het donker vast in de hondenpoep had gestaan. Het is waar, en niet zo’n beetje ook. Als we stilstaan en ik uit de auto stap, midden in een grote regenplas, glijdt ZIJN telefoon van mijn schoot.

Welke comfort zone?
Jawel, ik kijk graag naar Bridget Jones. Het gevoel dat ik niet de enige ben, troost me enigszins. Om grootse dingen te bereiken (Mr. Darcy voor je winnen), moet je soms misschien gewoon groots blunderen. Als je nooit gefaald hebt, heb je nooit grote risico’s genomen of jezelf kwetsbaar opgesteld. Oh, geloof me, ik kom vaak genoeg uit mijn comfortzone. Of ik nu wil of niet…

© Beeld: Chantal Straver
Lees hier meer blogs van Chantal