Haat aan Valentijnsdag

valentijnsdag

Ja hoor, het is weer zover. De dag waarop je je tong in de keel van je nietsvermoedende buurman hangt, een bos rozen voor je lover aan het voeteneind legt of een brief van zes kantjes schrijft met zinnen waar zelfs Shakespeare een puntje aan kan zuigen. Althans, dat wordt van je verwacht.

Rode onzin
Ik heb er een hekel aan. Ieder jaar weer dat gezeik rondom Valentijnsdag. De kaartjes die op de toonbank van de Ako staan waarbij de barsten spontaan in je tandglazuur springen, de geur van felrode rozen die hardnekkig je neusgaten penetreren en schreeuwt dat je vandaag lief moet zijn. Nee. Ik heb er helemaal niks mee. Ik zie het als niets meer dan een hele slimme actie van meneer de marketingman die iets nieuws heeft gevonden om onze zuur verdiende centjes uit onze zakken te kloppen. Sterker nog: het is het tegenovergestelde van wat het doet beweren. Het is het misleiden van een hart. Roet voor het eten. Je gaat je afvragen waarom niemand jou een kaart stuurt. Of waarom jouw vriend of vriendin je vergeten lijkt te zijn. Alsof er iets mis met je zou moeten zijn. Zeker als je single bent. En je alsnog hartvormige chocolade gaat kopen. And you get all Bridget Jones by yourself.

You’ve got mail 
Ik heb Valentijnsdag altijd stom gevonden. Of ik nou een vriend had of niet. Maar enkele jaren geleden was voor mij de maat vol. Toen ik terug kwam van boodschappen doen en er een kerel met een bos rozen ter grootte van een bazooka bij de voordeur stond. Klaar om een paar pijlen door mijn kwetsbare hart te schieten. Ik probeerde zijn aandacht te trekken door mijn neus op te halen en zo hard te remmen dat de achterband van mijn fiets ervan begon te slippen. Kenbaar te maken dat de geadresseerde gearriveerd was. Hij draaide zich om. ‘Woont u hier?’ In mijn hoofd hoorde ik het vuurwerk knallen en ‘All You Need Is Love‘ dreunen. ‘Ja?!’ zei ik net iets te enthousiast. ‘Zou u dit dan aan uw buurvrouw van 14C willen geven?’ Aan mijn reactie was te zien dat ik niet de buurvrouw van 14C was. En dat hij precies drie tellen had om zichzelf mijlenver van mijn oprit te escorteren.

Dat is dus het trucje van Valentijnsdag. Je creëert onterechte verwachtingen. Verwachtingen waar niemand op zit te wachten. Niemand wil er écht aan meedoen, maar je bent bang dat het iets betekent als je dat niet doet. Nou, ik niet. Ik zwicht er niet meer voor. Mijn vriend kan daarentegen maar beter thuiskomen met een teddybeer ter grootte van zijn moeder, anders kan-ie oprotten.

© beeld: Shutterstock