Handtastelijke vrouwen

Wat doe je als je de ware gevonden hebt? In mijn geval: enorm verliefd zijn, van de momenten samen genieten en andere vrouwen in de gaten houden.

Zo zaten we laatst in de auto.
Hij: “Marlies kwam vandaag langs met Sebastiaan.”
Marlies is een oude jeugdliefde van hem, die ik nog nooit ontmoet heb.
Ik: “Oké, leuk. Marlies is toch dat uitbundige vrouwtje?”
Hij: “Ja dat klopt.”
Ik: “En, is Marlies handtastelijk?”
Pauze.
Hij: “Definieer handtastelijk.”
Ik: “Hangt ze om je nek als ze je ziet?”
Hij: “Ja. In dat geval is ze handtastelijk.”

Dubbele standaard
Nou dat. Lekker irritant. Vooral omdat Marlies niet de enige is die ‘handtastelijk’ is. Er zijn massa’s vrouwen zoals zij. Misschien is het een generatieverschil, misschien ben ik dit soort directe vrouwen niet gewend of misschien erger ik me er nu pas aan. Ik ben echt niet moeilijk, elkaar gedag zoenen moet kunnen, maar dat ze bij hem in de rij staan voor een knuffel is wat anders. En het is ook niet alsof ik er zelf dubbele standaarden op nahoud. Ik betrap mezelf er heus weleens op dat ik iemands arm aanraak tijdens een gesprek, maar dat doe ik bij zowel mannen als vrouwen. Ligt aan de situatie, is vaak niet flirterig bedoeld.

Jaloers
Hij is zich natuurlijk van geen kwaad bewust, weet niet beter. Doet alles met goede bedoelingen, wil niet onaardig zijn en kent sommige vrouwen niet anders. En ik zeg echt niet dat deze bewuste vrouwen niet deugen. Het grootste struikelblok is vast dat ik ze nog niet echt goed ken. Maar zolang ze kwijlen als mijn vriend hun naam noemt en elke kans grijpen om naar hem te knipogen, vind ik het moeilijk om daar zin in te maken. Ja, het is waar, ik ben ronduit jaloers. Hoezeer ik ook weet dat ik mijn vriend kan vertrouwen, ik wil de enige zijn die aan mijn vriendje mag zitten. Wat in mijn wereld ook logisch is.

En andersom?
Mijn vriend is zelf niet jaloers. Vindt het niet erg als ik afspreek met mijn mannelijke vrienden. Al vond ik het wel opvallend dat hij me precies belde tijdens mijn lunchafspraak met Rick. En toen Bart me laatst uitnodigde voor een cappuccino als reactie op een nieuwe foto op Facebook, bromde hij “wat een belachelijke vent, die Bart.” Blij bedenk ik me dat ik toch echt niet de enige ben die jaloers is. Al zal hij dat vast nooit toegeven.

*De namen in dit blog zijn gefingeerd om overduidelijke redenen.

© Beeld: Chantal Straver