Hard werken, zo’n feestje

Ik ben gek op feestjes. Ik hou van muziek, ik hou van drank (niet te veel hoor), ik hou van eindeloze gesprekken over dingen die ik de volgende dag alweer vergeten ben. Voor al die dingen draai ik mijn hand niet om als ik op andermans feestje ben. Maar als ik de gastvrouw ben, lukt het ineens niet meer zo goed.

Afgelopen vrijdag gaf ik een feestje voor een aardige groep mensen. Ze kenden mij allemaal en sommigen kenden elkaar ook, maar lang niet iedereen had een band met elkaar. Aangezien ik al deze mensen had uitgenodigd voelde ik het als mijn plicht om ze allemaal te vermaken. Helaas kan ik mezelf niet twintigdelen. Daarom ben ik de hele avond om me heen aan het kijken. Staat er niet iemand alleen? Zo wel, wat kan ik daaraan doen? En hoewel er een bar is waar iedereen zelf drankjes kan bestellen, voel ik me toch geroepen om in de gaten te houden of mensen wel genoeg te drinken hebben. Kortom: erg vermoeiend.

Gastvrouwsyndroom
Ik ben normaal gesproken niet het type dat voor anderen denkt. Als ik een feestje geef, verandert dat. Dan ben ik ineens de hele tijd bezig me te verplaatsen in anderen. Met bijzonder weinig succes, trouwens. Uitgaande van wat ik zelf ervaar op andere feestjes, vinden gasten het helemaal niet zo belangrijk dat ze continu aandacht krijgen van de gastvrouw. Als ik mijn glas leeg heb, zet ik het op tafel en vind ik het echt niet erg als het pas een halfuur later wordt bijgevuld. (Wat niet vaak gebeurt, want meer mensen hebben last van het gastvrouwsyndroom.) En heb ik geen gesprekspartner, dan sluit ik me aan bij een groepje en komt het vanzelf wel goed.

Zo rationeel kan ik ineens niet meer denken als ik zelf een feestje geef. Ik kan het pas loslaten wanneer de meeste mensen weg zijn en ik te moe ben om nog na te denken. Ik denk dat ik de volgende keer geen feestje meer geef, maar alleen een afterparty. Beregezellig.

CC foto: NinaZed