Heb jij de videoband wel teruggespoeld?

Dat de wereld veranderd is sinds mijn jeugd, dat wist ik, maar de mate waarin dat is gebeurd heb ik me eigenlijk nooit echt gerealiseerd.

Bizar, want eigenlijk is er nog maar verdraaid weinig over van de wereld waarin ik ben opgegroeid. Ik ben veel bezig met de wereld waarin mijn twee zoontjes opgroeien, denk veel na over wat ik ze wil bijbrengen en meegeven. Ik realiseer me alleen steeds vaker dat de dingen die ik heb geleerd en heb meegekregen, totaal niet meer van deze tijd zijn.

Terugspoelen
Zo hebben mijn ouders me destijds geleerd dat, als ik een videoband keek, ik deze aan het einde netjes moest terugspoelen. Vrij nutteloos anno 2013, waarin het woord terugspoelen alleen nog wordt gebruikt voor het op magische wijze terugdraaien van live televisie. Ook leerden ze me dat, als ik een boodschap voor ze ging doen, ik goed moest nadenken en controleren of ik alles begreep, want als dat niet zo was, dan kon ik tien minuten terugfietsen. Dat is wellicht een vaardigheid die mijn kinderen nog wel kunnen gebruiken, want ik weet niet wie bedacht heeft dat het oké is voor achtjarigen om een mobiele telefoon te hebben, maar ik ben niet lid van die fanclub.

De telefoon hoorn netjes op de haak leggen omdat je anders de hele dag in gesprek bent, niet vergeten om de verbinding te verbreken na het inbellen voor internet, het zijn allemaal dingen die nog in m’n hoofd zitten, maar waar mijn kinderen niets mee kunnen. En dat zijn dan nog frivole zaken. Mij werd vroeger ook verteld dat, als er ingebroken werd, je vooral niet naar beneden moest gaan, want inbrekers waren laf en durfden toch nooit naar boven. Hoewel dat toen vast al niet helemaal waar meer was, is dat nu zéker niet meer iets dat ik mijn kinderen zou vertellen. Net zoals je vroeger werd verteld dat je veilig bent op school en in je eigen huis. Ook daar is weinig meer van over.

Top 40 opnemen
Op school werd mij vroeger geleerd dat de mens niet in staat was om 100% realistische sneeuw te maken, sneeuw was iets magisch. Daarnaast werd me geleerd dat vanwege hun aard, banken (het financiële soort) niet konden omvallen, daar waren ze te groot voor. Van beide stellingen is niets meer over (al waren ze natuurlijk ook destijds niet waterdicht). Maar naast dit soort achterhaalde kennis die mijn kinderen niet meer zullen krijgen, zijn er ook achterhaalde charmes die ze nooit zullen beleven.  Zaken als de hele middag naar de top 40 luisteren om dat ene liedje op te nemen waar ik zo fan van was, en voor lief nemen dat de DJ er half doorheen zit te ouwehoeren. Of de hoorn op de haak gooien omdat je boos bent, de hele week wachten op een nieuwe aflevering van Spider-Man (in plaats van elke dag dezelfde aflevering van Dora), je eerste singletje kopen, of je eerste cd en de hele middag op de bank het boekje doorlezen, cassettebandjes terugdraaien met een potlood, vloeken over het feit dat je alweer nieuwe batterijen moet kopen voor je Sony Walkman en ga zo maar door.

Is de wereld dan minder leuk en charmant geworden? Voor mij wel, voor mijn kinderen ongetwijfeld niet. Ik ben dan ook heel erg benieuwd wat zij over 25 jaar zullen beschouwen als de charmes uit hun jeugd, waarbij ik oprecht hoop dat ook zij zich herinneren dat ze naar huis moesten fietsen voor informatie, omdat ze op hun 8e geen smartphone hadden. Maar waarschijnlijk ben ik daar nu al hopeloos ouderwets in (die hebben namelijk geen smartphone, maar een slimme bril).