Blog Martin: Heel Holland snakt

Ik ben wat je noemt een retrospectieve trendwatcher, oftewel, iemand die altijd achter de feiten aanloopt (behalve als het om geinige apparaatjes gaat). Zo iemand anno 2014 denkt, hmm misschien is Lost wel een leuke serie om te gaan kijken en zo iemand die inhaakt bij de finale van Heel Holland Bakt… seizoen twee. Ik had van het programma gehoord, er af en toe een klein stukje van opgevangen, maar nooit echt genoeg om het te gaan volgen. Vorige week kreeg ik door omstandigheden echter een halve aflevering mee, en het was duidelijk, dit moest ik kijken.

Burgerlijk op de bank

En zo kwam het, dat ik gisterenavond heel burgerlijk op de bank zat met M, kijkend naar Martine Bijl en haar bakteam. Ik probeerde mijn vinger te leggen op wat er zo aantrekkelijk was aan het programma. Was het de tuttige muziek, die je het gevoel gaf naar een culinaire versie van Tussen Kunst en Kitsch te zitten kijken (ook al zo’n fijn programma), of was het ’t tergend trage tempo dat een verademing was tussen al die haastige programma’s op televisie (ik merk het al, ik verander langzaam in de doelgroep van Omroep Max). Of was het toch de humor van Martine, die heel subtiel stuk voor stuk de kandidaten te kakken zette?

Verlekkerd keek ik naar HD-beelden van dikke gele room die langzaam in een bak werd gegoten en naar spatels die zachtjes dansten door heerlijk romige substanties, terwijl ik termen als fondant, boter crème en chocola over het scherm zag vliegen. En terwijl ik stiekem verlangde naar slow-motion beelden van een dikke laag vallende gele room, realiseerde ik me het. Dit is gewoon voedselporno! Hele erge voedselporno, want M en ik hebben sinds het begin van dit jaar onze levensstijl drastisch omgegooid, en hoewel dat niet betekent dat er niets lekkers meer gegeten mag worden, hebben we zelden gebak in huis.

Ordinaire verslaafde

En wat baalde ik daar gisteren van. Ik begon als een gek door de kastjes te zoeken. Hebben we nog gele room? Custardpoeder? Is de Albert Heijn nog open? Mijn god wat zou ik mijn tanden graag zetten in een stuk red velvet cheesecake. Binnen een half uur veranderde ik van iemand die eindelijk na jaren de suikerbehoefte heeft weten te temmen, in een ordinaire verslaafde, die hoopte dat er ergens in huis nog een restje zoetigheid aanwezig was. Die even wilde liegen dat ik een frisse neus ging halen om vervolgens bij de supermarkt een wagonlading gebak te verorberen.

En het erge? We zijn een dag verder, en de honger is nog niet gestild. Dus vanmiddag, als het werk er op zit, vind je mij bij de banketbakker, om een goddelijk roombroodje te halen, dat ik nu al kan proeven. Met dat alles in m’n achterhoofd ben ik voor één ding heel dankbaar, ik ben namelijk een retrospectieve trendwatcher. Je zult dat programma toch maar vanaf het begin gevolgd hebben, dat overleeft mijn nieuwe levensstijl nooit!

Lieve Martine Bijl, ik vind je programma fantastisch, maar als je het niet erg vindt wacht ik ook volgend met inschakelen tot de finale. Met een shitload aan gebak, dat dan weer wel.