Helden!

Veel te vaak lees en hoor je in het nieuws over hoe afstandelijk en onpersoonlijk de maatschappij vandaag de dag wel niet is. Laffe overvallen, egoïstische daden, graaiende multinationals, de krant staat er vol mee.

Het lijkt soms ook wel of niemand meer iets voor elkaar over heeft anno 2013. Lijkt. Want tussen alle ellende door bereiken ons ook berichten over bijvoorbeeld die ruim 8000 deelnemers aan de RopaRun, die gezamenlijk circa 5,5 miljoen hebben opgehaald voor de zorg voor terminale kankerpatiënten. Om ‘trachten leven toe te voegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven’.

Hoe mooi is het, dat zo veel mensen zo ontzettend veel moeite doen, zich letterlijk in het zweet werken om anderen een paar mooie laatste dagen, weken, maanden te geven? Diep, diep respect.

En dat geldt ook voor die kanjers die afgelopen week aan de Alpe d’Huzes hebben deelgenomen. Deze mensen hebben op één dag de legendarische Alpe d’Huez tot zes keer toe beklommen, onder het motto ‘opgeven is geen optie’. Met elkaar is er meer dan 25 miljoen opgehaald voor onderzoek- en implementatieprojecten tegen de ziekte kanker. Maar (misschien nog wel belangrijker) de organisatie van Alpe d’Huzes wil ook – ik citeer – ‘anderen faciliteren en inspireren om Goed, Gelukkig en Gezond te leven met kanker’.

Ik vind het bewonderenswaardig. Zoveel mensen die zoveel inspanningen leveren voor anderen. En dan zijn dit nog de ‘grote’ projecten en activiteiten. Wat te denken van al die mensen die ieder jaar weer door weer en wind met de collectebus langs de deuren gaan? Of de vrijwilligers die meehelpen in een dierenasiel, bij de Zonnebloem, plaatselijke muziekvereniging, noem maar op. Wist je dat bijna de helft van de Nederlanders actief is als vrijwilliger? Indrukwekkend, vind ik zelf.

Nog zo’n lichtpuntje? Toen de broertjes Ruben en Julian werden vermist, is een aantal mensen aan de slag gegaan met een Twitteraccount om te helpen en te ondersteunen bij alle zoekacties. Het bereik was enorm en het effect ook. Na de tragische ontknoping was er eerst natuurlijk veel verslagenheid, maar daarna vooral ook de vastberadenheid. Want waarom stoppen als er nog veel meer kinderen (en volwassenen) vermist zijn in Nederland? De naam van het account is veranderd (@ZoekJeMee) maar de insteek is hetzelfde gebleven: helpen en ondersteunen bij de zoektocht naar zovele vermiste dierbaren.

Al dit soort lichtpuntjes maken maar weer eens duidelijk dat de maatschappij zo slecht nog niet is. Natuurlijk, de rotte appels komen het meest in het nieuws, waardoor we vergeten de gave exemplaren en de bloesem aan de boom te bewonderen. Daarom speciaal voor hen deze blog.

Misschien doe ik er geen goed aan om alles en iedereen over één kam te scheren en ik ben ongetwijfeld heel veel mensen vergeten te noemen, maar ik wil langs deze weg iedereen in Nederland die zich onbaatzuchtig inzet voor anderen heel, heel hartelijk bedanken. Jullie maken deze wereld heel veel beetjes mooier. Dank jullie wel.

Helden zijn jullie. Stuk voor stuk!

Bron foto: .Reid.