Help, mijn vriendin is klusser!

geen

Ik heb een nieuwe hobby ontdekt: klussen. Mijn ideeën zijn groots. Jammer genoeg leunen deze ideeën op een stel ver ontwikkelde linkerhanden.

Home, Sweet Allegaartje
Het moment was daar. Mijn huis zou de langverwachte opknapbeurt krijgen. Mijn handen – beladen met verfrollers en kwasten – jeukten als een vers leger muggenbulten. Ik woon in zo’n pand waar het hele allegaartje in elkaar zou sodemieteren als iemand een onderschatte scheet zou laten. Het was een allegaartje van vele studenten die hun studentenjaren op acht hoog hadden doorgebracht en geen zin hadden om hun starterwoningen te vervuilen met aftandse studentenmeuk. Vandaar dat mijn huis al generaties lang als junkyard fungeerde. Maar nu was het genoeg!

Nieuwe hobby
Het begon in de hal. Waar je oogbollen spontaan uit hun kassen zouden rollen bij blootstelling aan de hysterische samenstelling van kleuren. Er misten alleen een paar ongelukkige, dansende beren en troep gehokte sabeltandtijgers. ‘Zullen we de muren alvast schoonmaken?’ vroeg ik aan mijn huisgenootje. ‘Dan hoeven we dat morgen niet meer te doen.’ Vier uur later was de hele hal schoongemaakt en geverfd. Een nieuwe hobby was geboren. Klussen was mijn nieuwe ding!

Handige Harriëtte
Mijn ideeën zijn oneindig. Het punt is dat ik precies in mijn hoofd heb hoe ik iets wil, maar geen idee heb hoe ik dat voor elkaar moet krijgen. En dan doe ik dus maar wat. Ik ben iemand die denkt dat er één strook verf lichter is dan de rest van de muur, waardoor ik daar overheen verf en daardoor de andere stroken weer lichter lijken. En ik uiteindelijk dus die hele muur opnieuw verf. Of iemand die een muursticker zo opplakt, dat de sticker in spiegelbeeld op de muur achterblijft.

Met je BILLY in de metro
Je zou denken dat het me met de inrichting dan beter vergaat. Nou, nee hoor. Van de week ben ik met het openbaar vervoer naar de IKEA gegaan om spullen te kopen voor in huis. Hebberigheid, impulsiviteit en het openbaar vervoer gaan dus NIET samen. Mensen kregen de nepbladeren mijn plantjes in hun gezicht, werden door hun neusgaten aan mijn gordijnrails geregen en werden elke keer als ik bewoog tegen het raam geduwd door mijn bomvolle, blauwgele IKEA-tas. Zit je dan. Met je BILLY in de metro.

Leuk.
En dan kun je thuis de hele zooi nog in elkaar zetten ook. Ik voelde me behoorlijk gekrenkt toen ik omringd door IKEA-onderdelen te horen kreeg dat de gebruiksvriendelijkheid van het in elkaar zetten van IKEA-meubels getest is op mensen met het syndroom van Down.

Mijn huis is in onrealistische mate opgeknapt en het resultaat mag er zeker zijn, maar van dat hysterische hobbyenthousiasme ben ik teruggekomen. Misschien eerst een cursusje ‘Klussen for idiots’ of het werk de volgende keer gewoon lekker uit (linker)handen geven.

© Beeld: privébezit