Het mag geen naam hebben

Maandagochtend, kwart over acht. Mijn buurman haalt de oranje vlaggetjes naar binnen met tranen in zijn ogen. Of is het de striemende regen op zijn gezicht? Hoe dan ook: hij is er helemaal klaar mee, zoveel is duidelijk. Hoe mooi de cadeaus van de kinderen ook waren, hij had zich Vaderdag 2012 toch heel anders voorgesteld.

Voor Bert van Marwijk kon Vaderdag juist niet meer stuk. Het mooiste Vaderdagcadeau voor Bert? Het feit dat zijn schoonzoon gezellig naast hem op de bank zat tijdens de wedstrijd Portugal – Nederland. Familiemomentje. Samen zagen zij het Nederlands elftal strijdend ten onder gaan. Althans, de eerste 20 minuten. Daarna werd er vooral geleden.

Stage
Ikzelf had vooral enorm te doen met Willems. Je zal maar 18 jaar oud zijn en stage mogen lopen bij het Nederlands elftal.  “Learning on the job”, zelden heeft iemand zo’n harde leerschool gekend. Leren is fouten maken. Zo werkt het nu eenmaal, hem valt weinig te verwijten. Alleen zo jammer dat de overige spelers ook speelden als een stel stagiaires. Om moedeloos van te worden. Ik zou er een blog over vol kunnen schrijven. Maar dat doe ik niet. Nul punten uit drie wedstrijden.  De deelname van Nederland aan dit toernooi? Het mag geen naam hebben.

Veel Nederlanders hebben zich gisteren enorm geërgerd aan Christiano Ronaldo. Een ijdel ventje dat teveel in de spiegel kijkt, vindt men. Maar misschien is dat nu juist waar het de bondscoach en oranje aan ontbrak dit toernooi: kritisch naar zichzelf kijken. Ik hoop echt van harte dat als ze thuiskomen ze niet alleen hun vrouw uitbundig begroeten maar ook de hand in eigen boezem zullen steken.

Raar volkje
Maar dat geldt natuurlijk ook voor ons. Want wat zijn we toch een raar volkje. Het Nederlands elftal had nog geen bal aangeraakt (wat zeg ik, ze moesten het vliegtuig nog in) of het hele land hing al vol met oranje vlaggen en spandoeken. Autospiegels en antennes werden misbruikt om de overige oranje meuk aan op te hangen. We waren er zeker van: ‘wij’ zouden deze klus wel even klaren, mooi niet dus. Wij hebben ze opgehemeld en de lat superhoog gelegd. We hebben ze zelfs een verloren WK-finale laten vieren, wat voor signaal geef je daar eigenlijk mee af? Weet je wat het is? Als je iets of iemand op een voetstuk plaatst dan is de kans dat ze er vanaf vallen groot. Zo niet aanzienlijk. En vallen deed oranje. Plat op de bek, op zijn Hollands gezegd.

Niets geleerd
Ik kijk nog eens naar mijn buurman die de vlaggetjes opbergt in zijn schuur. En ik weet nu al, over twee jaar komen ze weer tevoorschijn en zijn we deze deceptie allang weer vergeten. Gaan we weer vol achter oranje staan en juichen we ze weer toe. Laten we ons gewillig overspoelen door alle geluksvogeltjes, juichbandjes, voetbalplaatjes en andere infantiele marketingacties. En geloven we er weer in. Want hoe je het ook wendt of keert, we zijn een raar volkje. En daar zijn we trots op!

Foto: Rafiqs