Het TellSellschoonmaakdoekjesgevoel…

Ik zit nog net niet kwijlend voor de televisie wanneer er op een of ander homeshopping network een schoonmaakmiddel wordt getoond dat zo’n vies tapijt in één veeg weer mooi maakt.

M en ik zijn onlangs verhuisd en vanaf het moment dat we hier wonen, heb ik een onverklaarbare opruimbehoefte. Ik ben van nature echt een sloddervos ik laat m’n glazen staan, de was slingeren en stap stoïcijns over voorwerpen op de trap heen waarbij het niet in me opkomt om dat ding dan maar mee naar boven te nemen.

Betoverd
Dat is dus anders sinds we in ons nieuwe huis wonen. Ik weet niet precies wat er is veranderd, maar het lijkt wel of dit huis voor mij ‘klopt’. Oftewel, het is heel helder waar dingen opgeruimd moeten worden en wat er precies wanneer moet gebeuren. Ik voel me soms een beetje betoverd, alsof M stiekem iets in mijn bapaotje heeft gegooid, want sinds we hier wonen, breng ik glazen rechtstreeks naar de vaatwasser, moet alles dat rondslingert van de vloer en tafels af en ja, het is waar, al die voorwerpen op de trap die voorheen de onzichtbaarheidsmantel van Harry Potter om zich heen hadden geslagen zijn ineens zichtbaar en worden meegenomen naar  boven. Ik had van de week zelfs het lef om tegen M te zeggen:  ‘zou je geen dingen op de trap meer willen laten slingeren?’.

M is zwanger. Slecht plan.

Het was geen besluit om mijn leven te beteren, geen openbaring, het is gewoon ineens gebeurd en dat is natuurlijk prima. Maar toch ben ik niet helemaal blij, want er is iets dat ik mis. Altijd in een opgeruimd huis wonen is heel fijn, maar het heeft me iets ontnomen dat ik altijd zo leuk heb gevonden aan opruimen: het genot van het verschil. Een opgeruimd bureau is fantastisch, maar er gaat niets boven het gevoel van een prachtig schoon bureau wanneer dat een uurtje geleden nog een ontzettende puinbak was. Het is een beetje zoals met schoenen. Je schoenen uittrekken is zoveel fijner als ze een maatje te klein zijn.

Schoonmaakdoekjes
En dat mis ik dus nu een beetje. Ik vind het heerlijk dat ons huis nu voortdurend is opgeruimd, maar ik mis wel het gevoel van een rommelige keuken die ineens spik en span is, een rommelige huiskamer die ineens aan kant is en naar lentebloemen ruikt of een wc die…nee laat maar. Dat gevoel dat je krijgt wanneer je op teleshopping zit te kijken naar een meneer die een doekje met wat magisch schoonmaakspul over een vieze tegel haalt, en er een streep glanzend witte pracht onder verschijnt. Ja, het Tell Sell schoonmaakdoekjesgevoel, dat mis ik.

Of mijn opruimwoede een fase is, of een onderdeel van een nieuwe, verbeterde ik, dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik heel dankbaar ben voor mijn zoontje Robin. Hij bezaait de vloer namelijk elke dag voor het slapengaan met blokken, auto’s  en poppetjes. Heb ik toch nog iets om mijn TellSell fetisj op los te laten!