Het verhaal van kapitein Ortega…

Je weet dat de jaren beginnen te tellen wanneer je jezelf hoort denken dat bepaalde dingen vroeger toch echt leuker waren. Vroeger, toen tekenfilms nog magisch waren.

Ik herinner me nog goed hoe bijzonder vroeger de zaterdagochtend was. Die ochtend was gevuld met tekenfilms, maar dan wel de bijzondere tekenfilms die ze alleen vroeger hadden. Samen met mijn broer kroop ik dan voor de televisie en dan keken we naar de spannende verhalen van He-Man (by the powerrrrrrr of Greyskull!) of Dungeons and Dragons (weet iemand eigenlijk of ze ooit thuis zijn gekomen?).

Voorstukjes
Tekenfilms van vroeger hadden iets episch, maar tegelijkertijd iets enorm knulligs. Want wie de tekenfilms van de jaren 80 nog kent, weet dat de gemiddelde kijker werd behandeld als een absolute randdebiel. Worden we tegenwoordig geacht een stukje voorkennis te hebben, vroeger moest het hele verhaal (het héle hè?) uit de doeken worden gedaan in het introfilmpje. Hilarisch was dat, maar ik koester er zoete herinneringen aan.

Ook zorgden die tekenfilms voor veel vraagtekens. Want waarom vertelde vrouwtje theelepel niet gewoon aan haar man wat er aan de hand was, in plaats van die geheimschrijverij? Waarom moest het meisje in Mapletown altijd zo gillen, hoe zou het gezicht van Dr. Claw eruitzien in Inspector Gadget en waarom onthielden ze in Scooby Doo niet dat het uiteindelijk nooit een geest was maar een man in pak?

Heimwee
Ik begrijp dat het andere tijden zijn, maar als ik kijk naar Dora, Diego, Wonderteam, Gumball of het ergste van het ergste: Spongebob, dan heb ik toch wel een beetje heimwee naar vroeger. Naar de tijden van Bananaman, Mask, the Flintstones, Teddy Ruxpin, Jem! en ja, My Little Pony (de echte, niet die versie van nu) en de Troetelbeertjes, want ook daar smulde ik van.

Ik zie hoeveel mijn neefjes en nichtjes leren van Dora en Diego, ze spreken nog net geen vloeiend Engels, maar er is weinig magisch meer aan. Tekenfilms zijn gewoon geworden (of ik gewoon te oud) en dat vind ik soms best jammer. Gelukkig is er YouTube waarin ik regelmatig een tripje down memory lane maak langs alle intro’s van weleer (reclames van vroeger op YouTube kijken is trouwens net zo leuk!).

Tijden veranderen, tekenfilms ook. Maar weet je? Ik denk dat het verhaal van kapitein Ortega best eens waar kan zijn!

CC foto: ofyourmind

Update: Leuke suggesties in de reacties. Ik plak de introfilmpjes hieronder. Nostalgie!!