Hey, kijk eens niet zo boos!

geen

Als ik een stuiver zou krijgen voor het aantal keren zou moeten tellen dat iemand dat verschrikkelijke zinnetje tegen me heeft gezegd, zou Nederland niet meer in recessie zijn.

Het gebeurt altijd op de meest onverwachte momenten, als ik sta te wachten op de trein, als ik in gedachten door het winkelcentrum banjer of wanneer ik ergens in de rij sta voor de kassa. Dan doemt er vanuit het niets ineens zo’n Prodent-junk op die net iets te hard en net iets te grappig brult: ‘Hey joh, kijk eens niet zo boos!’. Het stomme is dat het ook altijd vreemden zijn, mensen waar ik niets mee te maken heb, die geen idee hebben wat er door m’n hoofd gaat.

Uitgeschakeld
Ben ik dan zo’n chagrijn? Zeker niet, maar dat zou je aan de buitenkant inderdaad niet zeggen. Ik ken de waarde van een glimlach, ik weet hoe krachtig het is als je, waar dan ook, naar iemand lacht en wat voor domino-effect dat heeft. Dat is allemaal leuk en aardig, maar ik ben niet de hele dag bezig met hoe ik overkom op anderen en wat voor effect ik heb op de wereld. Als ik ergens ben, dan ben ik vaak in gedachten, en of dat nu positieve of negatieve gedachten zijn, dat maakt niet uit, de buitenkant van m’n hoofd is uitgeschakeld.

Zo zit m’n gezicht het lekkerst
Mijn standaardantwoord is dan ook: ‘Zo zit m’n gezicht nu eenmaal het lekkerst!’ Daar is eigenlijk geen woord aan gelogen. Ben ik in gesprek, dan lach ik vaak en oprecht, maar ben ik in m’n eentje (en ik kan ook heel goed in m’n eentje zijn met duizend mensen om me heen), dan zijn m’n hersenen heel actief, maar m’n gezicht staat in de Windows 8-slaapstand.

Het stoort me altijd enorm als iemand daar een opmerking over maakt, ten eerste omdat ik het erg intrusief vind (laat mij toch lekker alleen in Martin-land ;) ), ten tweede omdat zo iemand geen idee heeft of er iets aan de hand is. Toen mijn moeder overleed heb ik die kaart stiekem iets te vaak gespeeld op dit vlak. ‘Hey joh, kijk eens niet zo boos’. ‘Ja sorry, m’n moeder is net overleden’, de blik in hun ogen daarna is goud waard. Na een paar maanden wordt dat echter gênant, en om nou de dood van anderen te veinzen alleen maar om een ongemakkelijke situatie te creëren, dat gaat ook weer wat ver.

Dus haal ik tegenwoordig maar m’n schouders op. Ik zou het fijn vinden hoor, om de hele dag als Za Za Zonnestraal door de wereld te stuiteren met een oprechte glimlach op m’n gezicht. In realiteit stamp ik (wanneer ik alleen ben) echter eerder door de straten als Scrooge (voor het bezoek van de drie geesten welteverstaan), simpelweg omdat ik niet de hele dag bezig ben m’n gezicht te besturen.

Zouden er mensen zijn die dat echt de hele dag kunnen? Eerlijk gezegd hoop ik van niet.

Beeld: kho / 123RF Stockfoto