Hindernissen

8 juli 2013. Maandagmorgen. 8.00 uur. Links van mij staat een man in een grijs pak. Zijn bril met zwart montuur glijdt naar het puntje van zijn neus, zijn gezicht is wat vlekkerig. Hij trekt zijn blauwe stropdas los. Pulkt aan het bovenste knoopje van zijn witte blouse. De pendelbus trekt op. Ik wankel op mijn hoge hakken en grijp naar een van de handvatten boven mijn hoofd. Kut!

Geen sneakerdag
8 juli 2013. Maandagmorgen. 7.00 uur. De zonnestralen vallen net door de grote ramen van mijn kleine huisje. Buiten suist een bus voorbij. De eerste voordeuren klikken open en slaan weer dicht. Ik sta nog voor mijn kledingkast, met een – voor de maandagmorgen onwaarschijnlijk grote – positieve instelling. Maandag, sneakerdag? Niet vandaag. Mijn lievelingsjurkje glijdt van zijn hanger. Aan en gaan. Ik pak mijn sleutels van de bovenste plank van mijn kast. Het jurkje kruipt wat op. Oja. Daarom droeg ik hem niet vaak.

Twiggy
Waar normaal ieder steentje scheef lijkt te liggen, huppel ik nu moeiteloos richting het station. Ik waan me een moderne Twiggy met een zwart leren jasje en hoge sandaaltjes. De vogeltjes fluiten. Ik ben verliefd op de wereld en zou het liefst iedere vreemdeling op straat knuffelen. Het leven kriebelt en doet me dansen. Mijn roze wolk draagt me naar Amsterdam, waar ik tegen een verloren groepje forenzen bots. Onzeker komen ze tot stilstand voor de ingang van de metro.

Squat schat
8 juli 2013. Maandagmorgen. 8.05 uur. Ik begeef me in het jaarlijkse metro-feestje wanneer Amsterdam haar ondergrondse gangenstelsel voor 1,5 maand dichtknalt en alle reizigers als legbatterijkippen in een pendelbus prakt. Ik ga op mijn tenen staan. Trek me op. Probeer mijn jurk langer te denken. Alles om millimeters lengte te winnen. Alles om ‘Schat, misschien moet je toch nog maar een paar squats doen.’ te voorkomen. Alles om met een greintje zelfwaarde op kantoor te komen. Alles. De bus trekt op. Ik wankel.

Kleding zonder hindernissen
Ik gaf vandaag zo graag een prachtig adviesje over comfortabele zomerkleding zonder hindernissen; Lange maxirokken met sandalen, casual chic-broeken in joggingstof met highschool sport-top, midi rokken en linnen shirtjes. Ik had een prachtig pleidooi voor bamboo klaar liggen. De perfecte zachte stof die je zweetvrij de zomer door helpt. Maar na vanmorgen kan ik maar één ding zeggen; Amsterdam, houd $#&)^@ toch een keer die &^$%# metro open!