Hoerig kerstfeest!

M en ik hebben een harmonieuze relatie en dat is fijn. Echter, zodra de goedheiligman zijn hielen heeft gelicht, veranderen die twee handen op één buik in twee handen in het haar.

We ontdekten het pas in het derde jaar van onze relatie, toen we besloten om samen te gaan wonen. De eerste twee jaar deden we immers nog lekker (ver)lief(d) en voorzichtig, en dus vertelde ze mij niet dat ze mijn gekleurde lampjes rond het raam extreem hoerig vond en vertelde ik haar niet dat stoffen ornamenten niet thuishoren in een kerstboom.

Geen lint met sneeuw
Vol goede moed huppelden we hand in hand naar onze eerste kerstdagen toe, om slechts te ontdekken dat we het op dat gebied werkelijk nergens eens zijn met elkaar. ‘Hoe bedoel je ik mag geen rood plaklint met spuitsneeuw op het raam?’  stamelde ik licht verontwaardigd. Ik was daar mee opgegroeid en wilde dat graag. Het was heel belangrijk. ‘Ga jij die ramen schoonboenen na kerst?’  vroeg ze. Ineens was het niet zo belangrijk meer.

Vanaf dat moment stapelden de verschillen in mening/gevoel op: ik wil glazen ornamenten, M houdt van stof, ik houd van een leuke deurmat met geluid, M wil geen instapkermis voor de deur. En, het allerergste: ik mag dus geen gekleurde lampjes om het raam en in de boom. ‘Maar…maar…’ stamelde ik nog, ‘ gekleurde lampjes zijn zo mooi, zo vredig, zo fijn!’

Lampjes en zombies
En zo voel ik het ook. Ik krijg daar altijd zo’n warm en blij gevoel van, als ik extreem vroeg in de ochtend of vlak voor het slapengaan naar die lampjes staar. Het voelt veilig, alsof er niets slechts meer kan gebeuren in de wereld. Ik zweer je, als er rond kerst vampiers en zombies mijn huis binnendringen ga ik snel onder de boom zitten, wijs ik naar de lampjes en zeg: ‘Eh, hallo?’ En dan taaien ze af, want ik ben beschermd. Maar ik heb geen gekleurde lampjes, en als de zombies me komen halen is dat M’s schuld.

‘Gezellig feestdagen bij jullie’, hoor ik je denken. Gelukkig zijn die feestdagen daadwerkelijk heel gezellig, want dat we het niet eens zijn zorgt elk jaar inmiddels voor hilariteit, niet voor ergernis. Dit jaar had ik echter wel iets dat ik graag wilde. We zijn net verhuisd, en het leek me leuk om zo’n (volgens M) afschuwelijk lichttrappetje voor het raam te zetten. De reden dat ik het graag wil, is dat wij dat altijd hadden toen ik klein was en het is gewoon een nostalgisch dingetje.

Victorie
Triomfantelijk vertelde ik dat van de week aan mijn vader, mijn kleine lichttrapvictorie, want M vond het prima. ‘Echt?’ zo’n lelijk ding voor het raam, dat is zo ouderwets!’ antwoordde hij. Mijn mond viel open van verbazing. Pure nostalgie, door de gootsteen. Met dat argument hoef ik bij M dus nooit meer aan te komen.

Mocht je me zoeken met kerst dit jaar, ben ik op zolder, met kerstlampjes om mijn lijf gewikkeld rood lint op het raam aan het plakken, om die vervolgens met sneeuw te overspuiten (met Bert en Ernie’s kerstcd op). Éen jaartje pure denial, dat mag toch wel? Ik wens iedereen dit jaar een heerlijk hoerig kerstfeest!

Foto: 25636851@N03