Homo met nagellak

M was gisteren haar nagels aan het lakken. Het was zo’n felroze kleur, daar hou ik van en mijn zoontje Robin ook, zo bleek. Nagels lakken, dat kende hij nog niet en hij wilde ook wel zo’n mooi kleurtje op zijn nagels. En zo geschiedde.

Knalroze
Knalroze vingernagels en oranje (of owanwe, zoals hij het zelf noemt) teennagels kreeg hij. De rest van de avond heeft hij zichzelf bewonderd en aan iedereen die hij tegenkwam (hetgeen vooral keer op keer M en ik waren), moest hij zijn mooie roze nagels laten zien. M en ik zijn het eens over het feit dat Robin lekker moet kunnen zijn wie hij wil, ongeacht stigma’s. Minder eensgezind waren we echter over in welke mate je daarmee naar buiten treedt.

‘Kan ik dit wel op Facebook zetten?’ vroeg ik aan M. ‘Ja waarom niet?’ antwoordde ze. ‘Nou gewoon, nu is het allemaal schattig, maar wie weet hoe lang Facebook bestaat? Straks zitten zijn klasgenootjes over tien jaar op Facebook, en duiken ze ergens die foto op. Kan die arme jongen zich niet meer vertonen!’ M glimlachte: ‘Dus je vindt tóch dat er iets mis is met jongetjes met nagellak?’ Daar moest ik even over denken. ‘Nee absoluut niet, maar ik vind wel dat er iets mis is met de wereld, en dat we Robin daartegen moeten beschermen, zolang hij dat zelf niet kan. Je stuurt hem toch ook niet met roze nagellak naar de peuterspeelzaal?’

Keihard en gemeen
‘Natuurlijk wel!’ zei M,  ‘waarom niet?’ ‘Omdat daar ook kindjes zitten die een stuk ouder zijn dan Robin en kinderen zijn soms keihard en gemeen’ zei ik overtuigd én uit ervaring. ‘Kindjes vinden nagellak mooi en hij wordt écht niet uitgelachen!’. Ik was niet gerustgesteld. Even heb ik nog getwijfeld of dat werd veroorzaakt omdat ik stiekem diep van binnen toch liever niet wil dat hij nagellak draagt omdat dat ‘niet voor jongetjes is’, maar dat is niet zo. Als Robin een My Little Pony wil voor z’n verjaardag ben ik de eerste die bij de speelgoedwinkel staat (al was het alleen maar omdat je die haren zo lekker kunt borstelen ;)).

Uiteindelijk heb ik de foto onder het mom van ‘lekker gek doen op zondag’ op Facebook geplaatst, waarbij ik mezelf heb beloofd dat als Robin ooit een eigen profiel neemt, ik hem in deze foto nooit zal taggen. Het merendeel van de reacties was uiteraard hartstikke leuk. Toch regende het ook direct opmerkingen als ‘Begint de opleiding tot drag queen nu al?’ en ‘Die krijgt straks vast een leuk vriendje’. Want als je nagellak draagt, dan ben je dus een travestiet of iemand die op mannen valt, zelfs als je twee bent. Het zijn uiteraard maar grapjes, maar grapjes verraden doorgaans stiekem wel hoe mensen ergens over denken.

Mijn taak
Ik kon er wel om lachen hoor, de grapjes, het zorgde in ieder geval voor een interessante discussie. Robin mag van mij oprecht alles doen wat hij wil (zo lang we het niet hebben over zaken als het huis in de fik steken). Nagellak, een Barbie jurk, een Mega Mindy pak, ik vind het prima. Ik zal hem alleen niet snel op die manier naar school sturen. Niet omdat ik me voor hem schaam, ik heb grenzeloos respect voor en vertrouwen in mijn eigen kind. Alleen niet in die van anderen en hoewel het mijn taak is als zijn vader om hem te laten worden wie hij zijn wil, is het (vind ik) nog meer mijn taak om hem tot op zekere hoogte te beschermen, zodat hij in alle rust kan ontdekken wie hij is en wat het dan is dat hij wil, in plaats van wat de wereld met al haar hokjes en labeltjes van hem verwacht.

En dat begint –  wat mij betreft –  met nagellak.