Een hond te veel

Regelmatig heb ik het genoegen aan de keukentafel te eten en kletsen met mijn allerbeste vriend A. en zijn very adorable vriendin M. We hadden het enige tijd geleden over honden, of eigenlijk over het mogelijk verwelkomen van een nieuwe hond in huis. Een kleine, witte bulldog leek mij leuk, met een drollige naam. En dan een Facebookpagina wijden aan het arme beest. Het was een grappig idee.

Een verrassing
Niet veel later ben ik onderweg naar A., als ik een berichtje van hem krijg: “We hebben een verrassing voor jou en je vindt het vast fantastisch!” Enthousiast reageer ik met “wat een lieverds zijn jullie ook!”. Enkele seconden later dringt het tot me door dat het mogelijk weleens om een nieuwe hond zou kunnen gaan. Wat een stomme reactie van mij dan. “Ik heb de verrassing door! Hebben jullie een nieuwe hond?” Hij bevestigt met een “ja!” en ik glimlach.

Harige beestjes, bergen zand
Plots word ik geteisterd door allerlei zorgwekkende gedachten. Ze hebben al een hond, een bijzonder jaloers beest, dat gaat nooit goed. Sowieso, twee honden in één huis? Die raken straks helemaal geobsedeerd van elkaar. Wat heb je er dan nog aan? En wat als ze zomaar een dagje weg willen, wie past dan op die twee druktemakers? Twee harige beestjes die samen bergen zand mee naar binnen sjouwen. Ik ben er niet helemaal gerust op. Echt, ik ben voor de hondjes, vind ze geweldig, maar voor de zekerheid wil ik A. en M. toch even subtiel inseinen. Als ze er zelf al niet aan gedacht hebben.

Niet zo handig
Eenmaal aangekomen begroet ik A. met de vraag of de hond er al is. Hij lacht, “nee nog niet, maar ik heb wel een foto.” “Maar, heb je de hond al gekocht of niet?” Druk graaft hij in een stapeltje enveloppen en reclamefolders. “Dat is gek, ik kan de foto niet vinden.” “Heb je dan geen foto op internet, waar heb je die hond gekocht?” A. gaat als een razende langs ieder tafeltje en kastje. “Oh nee, ik kan de foto niet vinden, ik moet M. bellen. Of wacht…” Zijn hand voelt bovenop de boekenkast. “Hebbes!” A. lijkt wat afgeleid, maar ik probeer het toch: “misschien is het niet zo handig om aan een tweede hond te beginnen…”

Ongeboren hond?
A. overhandigt me een strip van – wat het lijkt – echo’s en even weet ik niet goed waar ik naar kijk. Mijn hoofd zit nog vol met vragen. “Wat is dit? Moet de hond nog geboren worden ofzo? Van wie is deze hond?” A. lacht en schudt zijn hoofd. “Nee, M. is zwanger.” Mijn blik gaat direct terug naar de echo’s, hand voor mijn mond en tranen. Heel veel tranen. A. vraagt bezorgd of het met me gaat. Ja, natuurlijk ja! Mijn allerbeste vriend en het allerliefste meisje krijgen samen een kindje. Iets mooiers is er niet. “Zou je misschien tante willen zijn?” Zo voel ik me nu al! The honor is all mine. Geen tweede hond, maar een prachtig kindje.

Gefeliciteerd lieverds!

© Beeld: thinkstock