Hondebrink

geen

Laatst vroeg ik aan mijn man: ‘Wie is Ted Hondebrink?’ Ik was ervan overtuigd dat dit een bekende persoon was, maar kon op Google niets over hem vinden.

Tot mijn verbazing antwoordde Marcel: ‘Al sla je me dood. Hoezo?’ Nou, dat zit zo: ik moest een naam verzinnen voor een personage in een nieuw boek waaraan ik net begonnen was en het moest een beetje een gekke achternaam zijn. Ineens ging er een luikje in mijn brein open en daarin zat Hondebrink. Op de een of andere manier onlosmakelijk gekoppeld aan Ted; Ted Hondebrink.

Alleen in mijn hoofd?
Ik zei weer tegen Marcel: ‘Ik zou toch zweren dat dat iemand was. Dat het een naam was die jij weleens hebt genoemd. Maar blijkbaar bestaat Ted Hondebrink alleen in mijn hoofd.’ Ik legde hem uit dat ik de naam in een boek wilde gebruiken en dat ik even zeker wilde weten dat het geen bekende persoon was, want dan kon het natuurlijk niet.

Hi-ha-Hondebrink
Toen schoot hij onbedaarlijk in de lach. Al lachend wist hij me duidelijk te maken dat Ted Hondebrink een verzinsel van hem was, een grappige variant op Ted de Braak (wie kent hém nog). Toen hield ik het ook niet meer. Ik had me echt nooit gerealiseerd dat Ted Hondebrink geen bestaand persoon was. Sterker nog, als iemand in een willekeurig gesprek over hem begonnen was, had ik gedaan alsof ik wist wie het was. Dan had ik ook moeiteloos mijn associatie met ‘Hi-Ha-Hondebrink’ erin kunnen gooien.

Eenmaal weer tot bedaren was ik nóg blijer dat Ted Hondebrink niet bestond, maar een bedenksel was van Marcel, die soms nog meer fantasie heeft dan ik. Ergens in 2014 zal hopelijk het boek verschijnen waarin de hoofdpersoon Hondebrink heet. Zelfs dan nog zal die naam voor mij denk ik verbonden zijn met de lachstuip die ik van de week had om Marcels hersenkronkels.

foto: privébezit