Horrordates

Hoewel ik bij mijn vrienden en familie bekendsta als ’s werelds grootste schijtluis, ben ik echt dol op horrorfilms. Samen met mijn beste vriendinnen installeer ik me zelfs regelmatig voor het gigascherm van mijn computer om de hele nacht enge films te kijken. Deze avondjes staan inmiddels bekend als onze horrordates. We verzamelen wekenlang (soms maandenlang) films die ons freaky genoeg lijken voor een slapeloze nacht. Op de avond zelf gooien we al die kippenvelinducerende films op een hoop en kiezen we de engste exemplaren uit.

Deur op slot
Dankzij die horrordates ben ik al op een aantal regelrechte pareltjes gestuit. Naast de ‘gewone’ engerds zoals The Ring, The Grudge, Silent Hill, The Hills Have Eyes, 28 Days Later en Paranormal Activity, zitten er ook wat obscuurdere gruweljuweeltjes tussen. Neem bijvoorbeeld El Orfanato, Låt den Rätte Komma in, The Tunnel en 30 Days of Night. Mijn meest recente ontdekking heet Sinister en de griezelrol is weggelegd voor een demon met een wit-zwart gezicht, alsof hij zo van een Kiss-fandag is weggelopen (maar hij jaagt me de stuipen op het lijf).

Waarom horror?
‘Maar waarom nou horrorfilms?’ vraagt Lau regelmatig, als er weer een horrordate op de agenda staat. ‘Ze zijn zo slécht!’
‘Nou, slecht…’ protesteer ik, maar Lau schudt resoluut zijn hoofd.
‘Echt slecht. Het hoofddoel is niet om de kijker te laten nadenken of entertainen, maar om hem bang te maken. Of te laten schrikken, nóg goedkoper.’
‘Dat is ook een soort van entertainment, toch?’
Hij rolt met zijn ogen. ‘En dan kan ik zeker weer de hele week ’s nachts met je meelopen als je naar de wc moet.’

Nu even niet!
Ja, daar heeft hij wel een klein beetje een punt. Het probleem is dat de engste horrorfilms altijd een eigen leven gaan leiden in mijn hoofd. Op de naarste momenten duiken ze op in mijn gedachten. Bijvoorbeeld wanneer ik in de grote boerderij van mijn ouders als laatste naar bed ga en alle lichten achter me uit moet doen. Of als ik over een verlaten weg zonder straatlantaarns fiets. Of als ik alleen in bed lig en ineens bedenk hoe angstaanjagend het zou zijn als ik nu nóg een ademhaling zou horen. Dat zijn geen momenten om ineens overal schimmen, demonen en geesten te zien.

Luchtige afsluiter
Gelukkig ben ik niet het enige watje: mijn vriendinnen zijn net zo erg. Voordat we in de vroege uurtjes van de ochtend ons bed opzoeken, verzadigd van de wijn, chips en chocola, is er altijd wel iemand die vraagt: ‘Zullen we anders nog even een, eh… normale film kijken?’ We sluiten de avond vol gillen, schreeuwen en ons achter kussens verstoppen is dus steevast af met Wild Child, Role Models, Zack and Miri Make A Porno of een andere luchtige lachfilm, zoals Mean Girls. Het kost wat moeite, maar goed: horrorfilms zijn gewoon zó fetch.

Houd jij van horrorfilms en heb je een favoriet?

Beeld: Chris Halderman