We houden wel contact he?

Er zijn van die zinnetjes die bijzonder weinig betekenis hebben en de meest lege belofte vertegenwoordigen die je kunt maken. ‘Laten we snel een keertje afspreken’, ‘We gaan echt wat vaker bellen’, ‘Dit keer laten we er geen drie jaar overheen gaan’. Bijna altijd loze beloften. De intentie is altijd goed, maar vaak is de intentie het probleem niet, als het gaat om het onderhouden van relaties.

Lekker gevoel
Als het gaat om vriendschap, geloof ik niet zo in kwantiteit. Ik heb soms de meest fantastische gesprekken met mensen die ik een hele tijd niet heb gesproken, om ze vervolgens wederom een hele tijd niet te spreken. Hoeveel ik om iemand geef, uit zich niet in hoe vaak ik contact zoek, maar in hoe het contact verloopt op het moment dat het er is. Het is het lekkerste en meest vertrouwde gevoel dat er is, iemand na een jaar stilte spreken, en voelen dat de klik er nog net zo is.

Ik heb ooit een keer een flinke aanvaring gehad met iemand toen ik besloot om ontslag te nemen bij een werkgever. ‘We houden wel contact he?’ zei ze. ‘Dat is niet aan mij’ antwoordde ik. Ze begreep niet wat ik bedoelde, en ik probeerde uit te leggen dat je relaties niet kunt forceren en het ook geen zin heeft om krampachtig vast te houden aan iets dat voorbij is. Het was de lange versie van ‘de tijd zal het leren’, maar het was iets te eerlijk. Lang verhaal kort, het contact eindigde daar op dat moment, hetgeen natuurlijk ook niet de bedoeling was.

Verwarrend
Veel relaties kennen nu eenmaal een begin en een eind, en er zijn er maar een paar die een leven lang bij je blijven. Dat het er maar een paar zijn, dat vind ik fijn, omdat ze daarom juist zo bijzonder zijn. Sites als Facebook maken dat alleen maar verwarrender, omdat je zo heel eenvoudig contact houdt met mensen die je normaal allang uit het oog was verloren. Aan de andere kant zorgt Facebook er ook voor dat je soms in contact komt met mensen met wie je al jaren geen contact meer had, en die ineens een heel bijzondere rol in je leven gaan spelen (de oogarts weet vast wel dat ik hem bedoel).

Bijzondere mensen, ze komen en gaan in je leven, en dat is eigenlijk een heel prettig proces. Ik moet er niet aan denken dat alle relaties in mijn leven voor eeuwig zouden zijn, net zo min als ik eraan moet denken dat ik het zonder bepaalde mensen in m’n leven zou moeten stellen. Helaas zeg ik het zelf ook wel eens. ‘Laten we snel een keertje afspreken’, ‘We gaan echt wat vaker bellen’, ‘Dit keer laten we er geen drie jaar overheen gaan’. Maar we spreken niet vaker af, we bellen nooit, en soms gaat er wel vier jaar overheen.

Maar het mooie daarvan? Echte vriendschappen kunnen dat hebben en echte vrienden hebben daar geen problemen mee. Een prachtig criterium om een ware vriend aan te herkennen. En zo niet? Ach, dan rinkelt de telefoon nog altijd twee kanten op.

Beeld: thingass / 123RF Stockfoto